Waardig

Dan doet zich het volgende voor: een nieuwe jas voor de winter uitbreekt. En dan volgt de discussie omtrent het ‘armoedje’ dat ik aan heb. De jas die mijn avonturen in die sloot heeft meegemaakt. En waar ik in zekere zin aan verknocht ben geraakt. In zekere zin, omdat die jas niet kan spreken en ik dit wel kan doen. Het is dan ook niet zomaar een jas. Een jas van varkensleer, pigskin, waar de haren geen deel meer van uitmaken. Hooguit de grijze haren die ik verlies in mijn pogen om mijn haar te laten groeien, hetgeen dan weer garant staat voor de opmerkingen die ik, dientengevolge, regelmatig mag ontvangen. Van ‘ouwe hippie’ dan wel iemand die in de jaren zeventig is blijven steken. Waarbij ik met bijzonder veel genoegen de opmerkingen naast mij neerleg. Dat heeft iets weg van tegendraads zijn, van anders willen zijn dan de doorsnee mens die ik tegenkom. Ik geef daar nu eenmaal niet zoveel om. En wanneer anderen zeggen dat… ook daar trek ik me in de regel niet veel van aan. Dat dit gegeven tot wat woordenwisselingen leidt, ook daar heb ik geen last van. De ander wel. Die wil heel graag zien dat ik er goed uitzie, opdat ik de kramen kan passeren. Voor de kramen langs als het ware. Neen een jas die lekker om mijn lijf hangt is prima. Om de ander tegemoet te komen, geef ik gevolg aan een wens. Niet mijn wens, maar vooruit maar weer. Voor de goede vrede. Het is nu eenmaal passen (waar ik een bloedhekel aan heb) en meten, opdat dat omhulsel van mij van buiten als gegoten zit. Er weer eens wat eer aan mij te behalen valt. Met nieuwe schoenen, opdat de oude weg kunnen. Waar ik dan weer mijn bewaarderigheid op los kan gaan laten. Want bewaren zit ook nog in mijn bloed. Omdat je nooit kunt weten wat je in de toekomst nog te wachten staat. Of de regel dat je oude schoenen niet eerder weggooit, voor de andere zijn ingelopen. Op termijn denk ik echter dat ik verlies. En met dat verlies heb ik niet zo vaak kunnen dealen, als ik eigenlijk wel had gewild. Een kwestie van bekijken, een kwestie ook van belang en het ondergeschikt zijn van dat veronderstelde belang. Muizenissen in optima forma. Muizenissen die mij toch wel wat bezighouden. Want voor je het weet zijn het ergernissen. En daar zit ik niet direct op te wachten. Maar goed, een nieuwe jas gekocht, mijn nieuwe schoenen aangetrokken naar de (ver)nieuw(d)e bibliotheek, waar de vernieuwingsdrift heeft toegeslagen. Nieuwe schrijvers aan de oude en bekende schrijvers toegevoegd, Preston & Child en Leon de Winter. Want ook daar dien ik me mee op de hoogte te houden. Je kunt nu eenmaal niet blijven hangen bij overleden schrijvers als janwillem van de Weetering, een Per Wahloo of een Tolkien. Laat staan dat Franz Kafka en een Roger van der Velde dan wel een Hubert Lampo opnieuw passeren… en waar de een zich verlustigt aan een nieuw kleedje, draag ik waardig het oude af!