VuMC


iGer.nl
Plaats: Amsterdam. Locatie: VuMC. Tijdverdrijf: wachten. Ander tijdverdrijf: struinen. Derde tijdverdrijf: een kopje espresso. Vierde tijdverdrijf: zitten. Vijfde tijdverdrijf: dwalen. Zesde tijdverdrijf: nogmaals zitten en wachten. Achtste tijdverdrijf: nog weer wat beelden. Negende tijdverdrijf: tweede espresso, zitten en kranten. Tiende tijdverdrijf: anderhalf uur later op zoek in de verkeerde parkeergarage naar een niet vindbare Volvo. Elfde en laatste tijdverdrijf: twintig minuten wachten op een tweetal tomatensoepjes en twee loempia’s. Dit keer bij de Chinees. Wat maal ik erom, kom er maar eens op!


iGer.nl
Toch schoot ik weer wat bijzondere plaatjes. Vanuit de hoogte keek ik neer, zag wat roods en vond dit, in het grauw van het onafgewerkte beton, iets feestelijks hebben. Nu staat er met grote letters aan de buitenkant dat de aanbouw het VuMC Cancer centrum betreft, hetgeen niet altijd even kleurrijk is, maar het gebruik van dat typische rood in combinatie met wat stoelen en tafels, het groen van een enkele plant en het wit van de vele medewerkers, droeg enigszins bij aan de doorbreking van een huis vol zorg omtrent de zorg. Zorgvragers en zorggevers proberen vraag en aanbod nu eenmaal op elkaar af te stemmen. Zo spreekt het welhaast voor zich dat vele spreekkamers, de talrijke verdiepingen bevolken en dat de wachtkamers, des ochtends, vol met wachtenden zitten opdat des middags uitwerkingen dan wel visites gelopen kunnen worden. Dan te bedenken dat dit gebouw zich enkel richt op de poliklinieken van de verschillende specialistische disciplines en zie hier een omschrijving van de inhoud van dit ene gebouw.


iGer.nl
Het had wat weg van een optocht. Een beperkte weliswaar, maar dan nog. Marlies in de rolstoel, Ria aan de handvatten, daarachter Sabine en op de laatste plaats nam ik deel in dit geheel. Het voorwerk was reeds gedaan en in gezwinde spoed naar de balie van de interne poli, alwaar een ingeburgerede dame alras het woord richtte op Sabine. Simpelweg omdat Marlies op dit moment nog steeds wordt geteisterd door een knallende hoofdpijn, waar zelfs een donkere zonnebril weinig verlichting aan weet te geven. Anderhalf uur heeft die specialist aan haar besteed, hetgeen als bijzonder prettig door Marlies is ervaren. En dat mag wel eens een keer. Dus, juist voor deze arts, zijn alle complimenten op hun plaats. Want waar de een geplaagd wordt door een toenemende wachtlijst, heeft juist deze arts, tussen al zijn andere spoedjes door, tijd weten vrij te maken. En dat in de huidige tijd! Het kan dus nog steeds, zo blijkt nu weer wonderwel.


iGer.nl
Laat ik het echter kort houden dit keer. Hoewel dat in mijn geval niet altijd meevalt. Laat ik dus wat cirkels trekken, als een krans die doet denken aan de omlijsting van een door lauweren omhuld iets. Dat iets als zodanig, waar ik het dit keer mee doe. Als teken dat wachten soms ook wel loont. Vermits je daar het geduld voor opbrengt. En dat geduld werd vandaag betracht, als zijnde een schone zaak. Zeker als naderhand het bericht komt dat Marlies voor wat betreft haar werkplek niet boventallig is verklaard. En dat juist in deze kommervolle tijden is dan toch weer de moeite waard!


iGer.nl