Vrijwillig Verplicht VV

Het zit weleens mee, ook weleens tegen. Niet altijd zon maar geregeld regen! Nu is dit mogelijk wat overdreven, maar het Nederlandse klimaat is wat dat betreft redelijk onvoorspelbaar. Tenminste, wanneer ik naar mijn handen kijk. Die geven iets omtrent de temperatuur weer, hetgeen dan weer niet een objectief verschijnsel is. Voor wat betreft die objectiviteit kom ik, als subject, niet geheel onpartijdig naar voren. EN DAT IS MAAR GOED OOK! Nu weet ik wel dat dit wat boud overkomt, maar als een ander nalaat je te kietelen dien je dit nu eenmaal zelf te gaan doen. En dat doe ik dan maar. Op een dag als vandaag met uitzicht op morgen, kan het haast niet anders dan dat ik in dit moment verpoos. Heb het plan opgevat om vandaag weer eens lekker te gaan lummelen. Neen, het leven van een pensionado is zo beroerd nog niet. Ook dat mag weleens gezegd worden! Hoewel, wanneer ik anderen tref zijn het vooral mijn zegeningen die ik tel. Juist de kommer en kwel van die ander gaan me toch wel aan het hart. Misschien niet direct een goede vergelijking gezien de omstandigheden waaronder mijn hart verkeert, maar alla, ik doe het er wel mee. De afleiding van het fotograferen is een ding, het vergelijk met andere interesses blijft nog steeds dat andere. Boeiend in absolute zin, bevredigend in hoge mate. Het heeft mijn kijk op de wereld rond mij heen wel degelijk veranderd. En waar mijn blik zich op richt, kan ik hooguit de ander daar deelgenoot van maken. Over de dingen na gaan denken, het verband als het ware van een andere kijk voorzien, een afwijkend standpunt innemen en de kwaliteit laten voor wat deze is, het zijn slechts fragmenten van de aspecten die ik weet te vangen. Het heeft iets weg van dat vangen, een weergave die niet direct recht doet aan de realiteit van alledag. Waar ik het eerder al heb gehad over beschouwingen, beschouw ik dit deel als een beperkt deel van het geheel. Waardoor het geheel weer minder is dan de som der delen…


IMG_1282
Het heeft veel weg van oefeningen, waardoor de kunst als het ware op een ander plan terecht komt. Het baren van die kunst doet zich ook nu geregeld voor. De vraag wie de vader in dit geheel der delen is, een raadsel. Hooguit kan het de beoefenaar zijn van de kunst van het mogelijk opleuken van de alledaagse activiteiten die ik uitvoer. De kunst van het kijken gekoppeld aan de kunst van het zien. Als ooit die oude muzieklessen: niet horen mar luisteren. Neem nu zo’n willekeur aan boeken. Titels die iets van de inhoud prijsgeven. Boeken die zich nog in het ingesealde van de verpakking bevinden, nadat ik blikken heb geworpen op de inkijkexemplaren. En de vraag of dit voor de ‘hep’ dan welvoor een ander doeleinde is aangeschaft. Want aanschaffen… ook daar ontkom ik niet aan. De materie die zich in het licht van de duisternis manifesteert. De openbaring die op zich laat wachten. En de relatieven rijkdom die zich, ingenaaid en gebonden voordoet. Een titel waar ooit Neerlands Hoop furore mee wist te maken. En ik daar vandaag mee aan de haal ga. Zoals ik geregeld met anderen aan de haal ga. Qua teksten, qua beelden dan wel qua uitvoering. Weinig oorspronkelijk”! Ook dat valt, in mijn ogen, wel mee. De behoefte om naar een 50+ beurs te gaan, heb ik bepaaldelijk niet. Dat heeft veel weg van een vrijwillige verplichting. En daar heb ik sinds mijn Militaire Dienstplicht een aversie voor ontwikkeld. Alleen al door het feit dat vrijwilligers werden gezocht en het met een verplichting werd afgedaan…


IMG_1283