vrijdag, 13 mij 2011

Hou afstand/Rij met je hart/Geef richting aan/op een hart. Hartekreten. Hartekamp. Hartekramp. Hertekamp. Hertenkamp. Van harte gegund. Juist op een dag als vandaag. Vrijdag, de 13e.
Juist vandaag zul je zwarte katten dienen te schuwen, ladders te ontwijken om alle bijgeloof op een hoop te kunnen gooien. Zou je ook kunnen besluiten om de hele dag in bed door te brengen. Met het mogelijke risico dat juist in bed de meeste mensen doodgaan. Maar zonder risico vaart niemand wel. Zonder risico wordt het leven wellicht verregaand saai. En hebben wij niet allen een heimelijke behoefte om risico’s te nemen” Wel degelijk!
Dus zoeken we de katten op. Nemen desnoods die oude batterijen in de hand. En laten de kat weten dat wij op de hoogte zijn van het mogelijke onheil. Maken ze aan het schrikken. En vergeten voor het gemak welk een waarde de oude Egyptenaren aan de kat hechten. Zwart is dan ook het symbool van het boze, het kwade, de dood. In elke willekeurige volgorde. En dat maakt de mens, in een bepaald opzicht, wat hufterig. Zeker als er een koppel kan worden gemaakt aan het woord paraskevidekatriafobie. Of mogelijk aan triskaidekafobie. Simpelweg angst gekoppeld aan die vrijdag. In het bijzonder aan de dertiende. Zoals vandaag. Een potentieel gevaar”
Wel degelijk. Al was het alleen al bij het opstaan. Welk been verlaat het eerst het bed” Het goede dan wel het slechte. Om ieder risico uit te sluiten zou je met beide benen het bed kunnen verlaten. Dan nog kan het een fractie van een seconde verschil uit gaan maken. Maar zul je dit niet eerder beseffen dan dat het onheil zich voordoet. Bijvoorbeeld in de badkamer, alwaar je je inzeept. Scheerschuim dat het halverwege laat afweten. Het mesje dat uitschiet. En het rode spoor dat zich in de restanten voordoet. Het wassen wat een gevolg kan zijn en het aankleden wat ervoor zorgt dat beide benen in die ene broekspijp terecht gaan komen. De val die zich voordoet en de wand, pas gegranold, die de schrammen over je handpalm trekt. Het ‘au’ wat uit je keel opwelt en het schrijnende gevoel wat doet denken aan een beginnende keelontsteking. De eerste hoestprikkel die een weg baant naar buiten. De zucht die je slaakt. En dat ene moment.


iGer.nl
Het moment waarop je denkt terug te stappen. Met beide benen het bed induikelt en de dekens over je hoofd trekt. Helaas, de plicht roept. Hier geef je dan ook gevolg aan. De fluitketel die fluit. En je vingers die je brandt. Omdat een klein scheutje uit de fluitketel een andere weg neemt. Een tweede ‘au’ wat uit je strot naar voren komt. Een vloek die ternauwernood wordt binnengehouden. De klok die onverbiddelijk zijn eigen gang blijft gaan. En je confronteert dat er opeens een kwartier verstreken is. De baas die wacht.
De auto die niet wil starten. Een blik op de wijzer toont je een bijna lege tank. En dan opeens besef je dat er gisteren een lampje ging branden. Je daar verder geen aandacht aan schonk. En nu met de volgende gebakken peren zit. Doorgaan of opgeven” De kat van de buren die opeens je pad kruist. En je weet dat Moortje niet zomaar die naam heeft gekregen. Iets verder zet een glazenwasser zijn ladder tegen de gevel. Je auto schokt wat en doet er verder het zwijgen toe.
Je mobieltje! Geen bericht. Geen enkele functie. En ook dit had je voor kunnen zijn. Door op tijd die batterij…
Een zwarte kat batterij. Zo’n grote ouderwetse. Zo’n batterij die zich direct zou omkeren als deze het kleinood van een knoop zou tegen komen. Die ladder. Geen reden om daar onderdoor te lopen. Want die natuurlijke driehoek met de muur en de grond zou een verwijzing kunnen zijn. Naar de heilige Drie-eenheid. In het verleden gezien als een uitermate oneerbiedige daad. Dus laat je die glazenwasser maar voor wat hij is. En val je hem niet lastig met de vraag of zijn mobieltje mogelijk even te lenen valt. Om anderen van je vrije dag te verwittigen. Zeul je met een jerrycan naar een benzinepomp. Probeer je een zo legitiem mogelijke smoes te bedenken. En speelt onderwijl een aantal gedachten door je hoofd. Onder een ladder doorlopen stond gelijk aan duivelsverering. Een vrouw die het waagde onder een ladder door te lopen, zou nooit binnen het jaar getrouwd zijn. Om gespaard te blijven voor dit onheil, moest men de vingers kruisen of een wens doen. Ook op de schoenen spuwen en wachten tot dit opgedroogd was zou volstaan. Om over mogelijke ander bezweringen nog maar te zwijgen.


iGer.nl
Vandaag is het weer zover. Vandaag zou het zomaar kunnen zijn dat de hemel naar beneden valt. Dat de zonneschijn door een plaatselijk buitje wordt verduisterd. Dat die zwarte kat ervoor zorgt dat de glazenwasser schrikt en met emmer en al van zijn ladder afduvelt. En dat de schoenpoets op is. Dat de heilige Drie-eenheid wordt verstoord. En dat jij…