Vraagstuk III

20090625-WikOntspannen blik

Ik koos voor de herhaling en deed dit, on/bewust. Ik noemde het oogst en zal ook hier een reden voor hebben gehad.
Dat Trudy mij attendeerde op het feit dat ik juist voor die herhaling heb gekozen, is een omissie van mijn kant.
Toch spreekt de tekst mij aan. Omdat ik daar een beeld bij had. Ooit.
En daar nu een ander beeld aan kan gaan koppelen. En niet nalaat dit te doen.
Als oefening. Misschien. Als een verontschuldiging. Per ongeluk. Of juist als strohalm.
Iets de ander aan te reiken. In een tijd dat uitslagen een wezenlijke rol kunnen gaan spelen.
En dat ik het dan niet heb over het wel of niet geslaagd zijn.
Maar ook dat is voor de betrokkene heel wezenlijk. Voor alle betrokkenen, direct en indirect heel wezenlijk.
Voor een moment. In een proces naar later. Of het straks.
Robert Jan offreert een pracht verhaal. Juist als verhaal! Alleen de inhoud doet vermoeden dat het met
dat autootje allang/nog lang niet is afgelopen. En dat maakt mij dan weer nieuwsgierig.
Hoe dat dan verder loopt. Gepaard gaat met nieuwe horten en stoten. De geest geeft.
Of de knalpijp knaplijp opgeblazen wordt. Waarbij geen Maarten in de buurt is.
Ik een jaarabonnement heb gekregen. Van Charles.
Van het genootschap ONZE TAAL. In 1931 richtten enkele vooraanstaande personen uit de kringen van
handel, pers en wetenschap te Amsterdam het Genootschap Onze Taal op.
Het oorspronkelijke doel was een dam op te werpen tegen de invloed van germanismen.
Mittels is intussen middels gaan worden en schijnt ooit afkomstig te zijn geweest
van het oude gezegde ‘door middel van.’ Maar dit terzijde, ‘by the way.’
Of zou de betrokkene haakjes kunnen bedoelen…”!
Langzamerhand is het doel verbreed tot verspreiding van kennis
van het Nederlands en bevordering van een goed en verantwoord taalgebruik.
Iets in de zin van:
NARCOSE BELEVENIS VOOR VINKENOOG
Hij heeft de handdruk van een bouwvakker. Hij voelt zich dan ook uitstekend. Simon Vinkenoog (80)
herstelt voorspoedig van een operatie waarbij zijn rechteronderbeen werd geamputeerd.
Benen met verstopte vaten en geen andere keuze dan een bloed-vergiftiging of die voet eraf.
De volledige narcose was nog een ‘hele experience’, terwijl hij ook in zijn leven toch heel wat
heeft ge”xperimenteerd teneinde de geest te verruimen.
Het onder zeil gaan was een verdwijning in een groot niets: “Met als laatste besef nog vier letters.
B, e, n, t. Bent. Je bent wie je bent dus. En toen ik bijkwam dacht ik: oh ja, ik ben Simon Vinkenoog.
Het eerste wat ik hoorde waren stemmen, heel geruststellend, het deed mij denken aan een lachgastrip.
Dan heb je dat ook.”
Gisteren is de dichter geopereerd.
Gistermiddag, hij is er trots op, hopte hij al achter zijn rollator op één been naar de wc.
“Ach”, zegt hij, “het is maar een handicap. Ik ben zo’n nieuwe bejaarde. Niet klein te krijgen.”
Een kunstvoet zal hem – hij overleefde de hongerwinter – niet klein krijgen.
Kijk hoe goed het gaat. Over drie maanden, voorspelt zijn Edith, staat hij weer te dansen.
Of dit nog steeds bij Jansen is, daar laat dit bericht zich niet over uit.
Zo’n bericht geeft de doorsnee burger moed.
Zo’n bericht zou, wat mij betreft, ook in een wat kleiner artikel op het voorblad mogen prijken.
Ook zo’n bericht kan het effect van een riem in zich bergen.
Het doet ook een beetje laconiek aan. Of na”ef.
Zelfs neigt het enigszins naar een vorm van infantiliteit. Zoals onnozelen zich kunnen manifesteren.
Een Belgische uitdrukking. Onnozele kinderen waar zelfs een gedenkwaardige dag naar is vernoemd.
Mogelijk stammend uit de periode dat wij hier nog misdeelde kinderen zagen.
Op postzegels met een toeslag. Kinderpostzegels.
Ik draai een beetje om de pot heen.
Omdat ik er, voor mezelf nog niet uit ben.
En ik de behoefte heb/houd om te schrijven wat me invalt. Of wat ik op mijn hart heb.
Of om te zeggen dat ik de toppen uit de struik heb weten te zagen.
Met voldoende interval en genietend van het zonnetje, was dit goed te doen.
En er is licht! Weer licht achterin. De ongebreidelde vlucht naar de hemel is getopt.
En de hoop dat de breedte mogelijk voor een nieuwe verdichting zorgt…
JESSICA/MAAR IEDER
ANDER KAN NET ZO GOED!
Hij kondigt mij
zijn liefde aan
het zijn die woorden
waaraan
hij twijfelt of
zijn liefde verder
gaat ver
gaat hij, zijn liefde
ziet geen toppen
in het dal waar hij
staat
hangen sluiers
nevel, tranen zijn
gelaat
klaart op
het pad dat hij
ver
laat.
En vraagstuk III” ER tools heeft ook een Bed & Breakfast en als JU toch in Alkmaar bent:
het bord kent een viertal ‘dimensies / lagen’ en ik verdenk Newton ervan
dat de zwaartekracht een rol zou kunnen spelen…

20090625-1245768410N2106ertools841
Liefs, wik