Vraagstuk II

20090624-1245768595N2206indiansf863

Indian Summer Festival: de afbraak zonder publiek.

Vraagstuk II is reeds achter de rug. Aan de vooravond van de zonnewende kwam het Indian Summer Festival tot leven. Alreeds een negende editie. Bl”f, Kane, Frank Boeijen, Novastar maakten hun opwachting en deden hun set.
De Mayakalender als thema en elke area een eigen Maya-symbool. Totaal viel er va een 42 tal acts te genieten.
En volgens de politie was het tamelijk rustig.
Op de 25.000 bezoekers werden in totaal achttien mensen aangehouden wegens geweldpleging
of het in bezit hebben van drugs.

Woodstock, Kralingen, Pinkpop, a campingflight tot Lowlands Paradise,
Torhout Wechter en dan nog Badpop in Waailand keus te over en op al die festivals komt
het individu terecht in die smeltkroes der geesten. Worden geesten verruimd.
En gaat eenieder ervoor. Zichzelf in de gezamenlijkheid.
Wordt er gedeeld. En gaat, voor even, het individu ten onder.
En komt het ik wat later weer zichtbaar naar voren. Indien de uitgang wordt bereikt.
Althans, dat is wat ik bedenk. Want ik denk dat ik, ook nu weer, een eigen draai,
een eigen vertaling, een geheel eigen interpretatie aan dit geheel weet te geven.

Zoals ik wel vaker doe en nalaat dit te gaan checken. Bij hen die daar geweest zijn.
Vergeet de vraag te stellen waarom zij gingen. Wat zij deden en wat zij beleefden. De verhalen.
De contacten waarover werd geschreven. Onder andere door Robert Jan.
Of de vragen die Ellen zich is gaan stellen. Rond het een en mogelijk op zoek gegaan door het ander.

Ook dat is rijkdom. En ben ik zo dom om deze rijkdom niet te benoemen.
Of beter gezegd: ik was zo dom om deze rijkdom niet te benoemen.
Benoem ik deze nu. In mijn huidig nu.
En laat ik na om nog een andere beschouwing naar voren te gaan brengen.

Een kortje dus vandaag. Omdat ik me heel goed kan voorstellen dat andere zaken om meer aandacht vragen.
En ik toch een beetje de luwte zoek. En steeds opnieuw, op mijn manier, weet te genieten!
Van de snacks, minder van de tapas, nog meer van de maaltijd.
Als een Nasi Rames op mijn diepe verzonken bord…
Maar het voor nu weer
BEDTIJD is…
Het bed waarin ik lig
te wachten op wat komen
gaat, verlaat mij niet

de redding in mijn dromen
moet wel uit gaan komen
voor ik dit verlaat

zo zoetjesaan heb ik de tijd
verschoond en opgefrist,
laten passeren, leren

blijf je doen tot in de
laatste ademtocht
blijft dit bed me bij.

Welterusten! En morgen” …… weer op!