voorwaar VOORJAAR&


iGer.nl
A. Natuurlijk luister ik naar het lieflijk gekwinkeleer van een opstandige vogel. Soms word ik door getwinkeleer verrast.
B. Als een eiland. Losgeslagen. Overgeleverd aan de elementen. Razend. Verwilderd. Tollend. Draaiend. Wervelend. Dollend.
A. Alleen de vraag met wie. Waarom” Krijgt een niet bestaand woord een andere klank. Geen valse klank maar ook niet dat oprechte van de zuiverheid. Maar wat wel een rol blijft spelen is de oprechtheid van de dag.
B. Het middelpunt in een onmetelijke plas. Alles ondergronds. Vloedgolven die elkaar proberen te verdringen.
A. Woest struikelend over een voorganger, een achterblijver in hun vaart vernietigend. Krachtig veerkrachtig en dan weer lui en onaandoenlijk.
B. Bijkans verongelijkt. Water dat langs je mondhoeken druipt. Je wakker wordt door die smaak van water. Je je ogen niet kunt geloven. Licht wat door een duistere kamer schemert.
A. Een geluid wat zich niet laat bepalen. Waar ik deelgenoot van mag zijn. De grauwsluiers die zich alras door een in kracht toenemende zon de schaduwkanten van de nacht laat opzoeken. En waarbij er geen sprake kan zijn van schaduwzijden van de dag. Alsof de scherpe kantjes ervan af worden gesleten.
B. Onherkenbaar. Ongenaakbaar. Onzichtbaar voor wie er geen oog voor heeft. Onbenoembaar. Ongenietbaar. En niet in de laatste plaats onaantastbaar.


iGer.nl
Een orgie van mystieke klanken doet de duisternis verdrijven. Een storm loeit aan, rukt aan de lakens en scheurt de dekens van het bed. Als verdwaasd sta ik in een oogwenk op een kleed wat met mij wegdrijft. Een eigen weg weet te bepalen en ik laat mij, willoos, meedrijven.
En ook dat lijkt te lukken. Ik hoef daar niets voor te doen. Ik kan het juist doen door het te laten en mij daar geen koude drukte voor op de hals te halen. Ontspannen stap ik door. Alsof ik de dag die al een aantal uren achter zich heeft liggen probeer in te halen. Maar het is geen wedstrijd. Het is enkel een constatering. En niet meer dan dat.


iGer.nl
Als voorafje. Een poging om woorden van een jaar daarvoor te mengen met een jaar daarna en daar dit geheel aan toe te gaan vertrouwen. Het jaar van NU. Het derde jaar en de successie die door een mate van recessie wordt achterhaald. Waardoor de plaatjes aan de ene kant doen denken aan heel lang geleden, en de andere kant een datum dragen van nu. Zoals die foto met dat terras. Een natuurterras zoals wij dat ooit zagen in het Yellowstonepark in Amerika. En ik kortelings geleden mocht aanschouwen op in het fotoboek van Johan. Al eerde zag op foto’s van Turkije. Alwaar Marjolijn zich aan die hete kalkterrassen waagde. Heet water, kalk en bacteri”n. Ingredi”nten om de meest waanzinnige kleuren aan het palet toe te gaan voege. Zoals ook de lente spectaculaire kleuren uit de grauwe schoot der Aarde weet te toveren.


iGer.nl
De frisgroene blaadjes die, tot dit moment, verscholen zitten achter een wat bruin aandoend schilletje. Een wachten op de volgende kracht die wordt aangeboden. Alsof iets ergens nog even wacht om op een knop te drukken voor alle knoppen, op dit moment, hun kopjes buiten steken.
De krokus denkt er niet over de kop te laten hangen en wedijvert om een plek met het sneeuwklokje. ‘Je tijd voorbij’, klinkt ergens een verdwaald stemmetje fluisterend meegedragen door een windvlaag. Het wit verschiet. Omringd door geel, paars, oranje en alle andere varianten blijft de kop rechtop en laten de blaadjes zich fier bekijken. Als plaatjes in de krant. Bij deze!


iGer.nl
Het is alsof ze willen zeggen: ‘waag het niet om ons zijn ter discussie te stellen!
Juist wij vertegenwoordigen het nieuwe seizoen! Wij dragen zorg voor nieuwe pret, nieuwe ontdekkingen en juist nieuwe ontwikkelingen. Door ons zijn zal de crisis gaan ebben, de vloed weten wij te keren en dragen wij zorgen voor een andere behaaglijkheid!’

‘Laat ons staan en houd ons scherp in de gaten. Wij zijn de dag en daardoor jouw toekomst.’


iGer.nl
Of mijn gedachten zich ook zo in mij geest weten te vermaken durf ik toch met grote zekerheid te betwijfelen. Want de dagen blijven zich aaneenrijgen. De weken zijn al maanden geworden en voor ik het goed en wel besef” zijn er weer twee jaren verstreken! Dus, van harte maar weer en tot… de volgende keer!