Visserslatijn / mooier maken!

Moet nog even aan de arbeid. Hoewel van arbeid in mijn huidige situatie geen sprake kan zijn. Neen, het is meer een vorm van bezigheid die mijn huidige positie illustreert. En met het illustreren doe ik dit keer een boekje open van een ander. Het werk van Anja Henke staat dit keer in mijn belangstelling. Ik mocht van haar de bundel ‘Luwte’ in ontvangst nemen. Haar werk kenmerkt zich door het gegeven dat zij met een enkel woord in staat is om hele zinnen te vertolken. In die zin dat zij door een mate van gelaagdheid complete werelden weet te omvatten. Althans, dat is mijn beleving. Een gedicht dat mij bijzonder aansprak is wat ik zou willen omschrijven als visserslatijn. Haar titel is veel eenvoudiger: het gesprek. Waarbij ik me realiseer dat dit geen recht doet aan haar werk als zodanig. Neen, de lach die dit bij mij veroorzaakte geeft iets weer hoe mannen zich in het algemeen kunnen manifesteren, zeker wanneer dit gesprek zich voordoet in een bruin cafe onder het genot van een alcoholische versnapering. En juist door die alcoholische versnaperingen zie je de man in al zijn grote kleinheid. De bekende overtreffende trap, waarbij de mores op een heel ander niveau tot uitdrukking komt. Maar laat ik niet te lang stilstaan bij de inleiding.Dus sterkte bij
HET GESPREK.
van zo een vis / gaat met de drank / de fallus / groot op tafel //
nu de eikel bloot / de vogel dood / het waanzinnig lid / steunt / op uitgedroogde ballen
Maar met dit gedicht doe ik geen recht aan andere gedichten. Het zou afbreuk doen aan het feit dat ik eerder heb gesteld. ‘Een enkel woord dat hele zinnen kan vertolken.’ Dus dien ik ook een tegenhanger naar voren te brengen, opdat een evenwichtig beeld zich onthult. En met dat evenwicht denk ik recht te kunnen doen aan haar. Gelijk een leven veelal een balans weet te zoeken en in de regel ook zal vinden. De noodzaak om je staande te houden in een wereld vol verwarring. De wereld waar ik, jij, hij, wij, jullie en zij ook deel van uitmaken. Hoe simpel zou het kunnen zijn de ogen te sluiten, je aan te sluiten bij een struisvogel en de bergen zand de rug toe te keren. Laat ik daarom haar ten geleide als uitgangspunt, als ouverture als nawoord van dit bericht ook maar declameren. In die zin dat de woorden, wanneer die je grijze stof binnen dringen van een eigen stem kunnen worden voorzien. Een stem die je zelden hoort: de stem van je eigen geweten!
TEN GELEIDE
Een gedicht is een wereld achter deze, / waar een kleine onbelangrijke / opmerking een vraag van existentieel / belang kan worden, waar een knipoog / klein is als op en onder gaan van de zon. //
Een gedicht kan je iets vertellen, / zwemt graag tegen de stroom in / of wil door alle tegenstellingen heen, / een andere kant laten zien.          //                 Heb lief
Mooier kan ik het op deez’ zondag niet maken, dus laat ik het hierbij!


IMG_0455


IMG_0456