verzoek nochtans geen opdracht


iGer.nl
Eerbetonen. Eer betonen. Aan allen. Die kunnen lezen. Er tijd voor nemen. Of er tijd voor overhebben. Soms luchtig. Vaak vluchtig. Tot”
dat andere moment wanneer je zomaar weer in eigen herinneringen weg gaat glijden. Dat zuchtje. Dat luchtje. Die twinkeling. Een stem. Een geluid. Een eigen geluid laat horen. Herkenning.
Daar kan het zomaar plaats gaan vinden in een ondeelbaar moment in tijd. Je kijkt, aanschouwt en raakt dat andere, tipt ‘t aan. Je koestert dit met hart en ziel en slaat dit op.
Ergens in dat onpeilbare geheugen. In die kamer vol met schatten. Waar een waas dit schuil kan houden. Tot”
dan opeens is daar een feilen. De twijfel. En de overweging. Deel ik dit of is dit zuiver en alleen van mij” En wat is er dan van mij” Mag dit wel van mij zijn”
En ‘wie ben ik dat ik mag zijn’ als logisch gevolg op die overweging. Ook daar draait het vaak om. Die hele kleine dingen. Waar je meestal in het moment zelf niet bij stilstaat. Of je je dient te houden aan een zeker betoog. De woorden van een andere tovenaar in andermens oren fluistert. Tenminste, als die ander luistert. En niet erg druk doende is om juist op dat moment zijn schatten tegen het licht te houden. Ze op te poetsen. Te zien glimmen in het licht van een flakkerende kaars. Tot”


iGer.nl
waar denk JU aan als JU deze woorden leest” Aan al die momenten die zomaar voorbij glipten” Het zand wat tussen de vingers door gleed” Het zandkasteel wat JU bouwde aan de rand van dat oneindig strand. Aan dat moment wat je later met je kind mocht delen. Een ouder kind met kind wat zandkastelen bouwde. Tot”
de vloed zijn prijs kwam halen. Het emmertje werd leeggegooid.


iGer.nl
Het glas wat zomaar leeg was terwijl jij dacht” een glimlach, rond de mond. Herinnering een kleinood, ding van ooit. Als ik dat jochie zie. Die kinderen die spelen. Zich nog kunnen verliezen in hun eigen luchtkastelen. Van alles uit proberen. Alles uit proberen. Ongeremd in hun onbevangenheid. Geremd door vooronderstelde volwassenheid. Het moment, waarop die ander ingrijpt, gaat bepalen: simpel door het woordje HO! Tot…
mensen reageren vaak omdat wij van en met elkaar verkeren. Tenminste, dat valt er voor mij te leren. Delen met zo weinig kan juist zovelen op een spoor gaan zetten. Door om je heen te kijken. De mens weer uit zijn hol zien kruipen. Maar meestal omgekeerd.
Neem vandaag wat anders voor. Doe eens anders dan de doorsnee. Groet op voorhand door een groet. Laat weten dat je oog hebt. Voor de ander. Neem je hoed of petje af. Geef blijk van dat inzicht. Doe doorzichtig: wees voor een keer transparant! Vertoon dat ‘tweede inzicht’.
De mate waarin wij anderen in onze omgeving terug willen zien, is dikwijls ook de mate waarin zij ons willen zien. Want wie dat ‘tweede’ inzicht heeft, begrijpt het wezen van respect. Van het Latijnse ‘terug’ en ‘zien’. Tenminste”
ik weet ik klink wat belerend, bedoel dit echt niet zo.
Of toch wel voor een deeltje. En dat deeltje deel ik nu. Met JU! Respect of

EERBETOON

Men noemt mij

dichter

dan nabij

mocht ik

tot nu niet

komen;

de afstand

waarop ik JU

ervaar

is dichter

dan de woorden

die JU leest:

de idee

in JUW hoofd

te zitten

streelt mij

al spreek ik

zonder woorden.

Deel en kruimel. Neem geen brood. Maar laat een spoor van delen achter. Doe dit!


iGer.nl
Door een beeld. Door een woord”