vervolgens…

20091002-1254518653N2409kikawaagplein1041

Marlies was jarig en over zeven weken krijgt Robert-Jan een tweede kind. Niet alleen natuurlijk!
Samen met vrouw en dochter Anne is er dan sprake van een kwartet. En dat doet mij aan het kwartet dat
wij vormen denken. Weliswaar op verschillende plekken in Noord-Holland, maar dat is slechts fysiek.
Het gaat om dat andere. Waar ik niet altijd evenveel oog voor heb gehad. Omdat ik verstrik raakte
in de zaken die ik buitenshuis tegenkwam. Omdat ik zocht naar wegen om te overleven. Omdat ik
stilstond bij het feit dat de ander zo gewoon hetzelfde was. En soms nog gekker dacht dan ik ooit kon bedenken.
Of dingen zag waar ik mij geen voorstelling van kon maken. Ze ook wel proefde. Of hoorde.
En dat, de oorzaak onbekend, het dan weer voorkwam dat de medicijnen werden verhoogd.
Of dat, wanneer de angst zo heftig werd, er sprake was van afzondering.
Onder de noemer de ander tegen zichzelf in bescherming te nemen. Gebaseerd op die wet.
Uit ooit 1884. Maar aangepast aan zoveel jaren later. Later.

‘Later’, zegt het kind, ‘als ik groot ben, dan…’
Dan zul je wat beleven. Dan kun je wat beleven. Dan zal ik zaken anders doen. Ontzettend anders doen.
Of doe ik ze juist niet. Omdat ik heb gezien en ook wel heb gelezen… omdat ik jou niet zag.
Terwijl je er wel was. Maar een ‘niet thuis’ op je borst had hangen. Tenminste, zoals ik je zag. Toen.

Omdat er andere keuzes op het pad kwamen. Gepaard gaande met andere verantwoordelijkheden.
Omdat er sprake was van een uit & thuis. Er rollen te verdelen waren. Er ook rollen gespeeld moesten worden.
Gerelateerd aan functie. Gerelateerd aan het ouderschap. Gerelateerd aan het ongekende vaderschap.
Het moederschap en alles wat daar weer aangekoppeld werd.
De dagelijkse beslommeringen. Het werken in een team. Maar nog vaker heel alleen.
Gezien vanuit een eigen perspectief. Docent, leraar, meester maar voornamelijk als Wik. Een mens.
Gids dan wel de persoon die de ander slechts op dingen mocht gaan wijzen.
En dat niet geheel belangeloos deed. Geregeld om te delen.
Maar ook heel vaak vanuit een onbepaalde onzekerheid. Die werd ingeruild. Voor ogenschijnlijk zekerheid.
Of omdat de pet nu naar voren staat. En toen naar voren stond. Ook wel opzij.
Of met de klep naar achteren. Die geregeld ook zijn pet afnam.
Als iemand anders zomaar even langszij kwam.
Er sprake was van een overgave. In velerlei betekenis…

20091002-1254518879N2409kikawaagplein1043

Ik stond erbij en keek ernaar. Stond ik erbij” Waar keek ik naar” Wat zag ik dan” glom daar ergens een traan.
En biggelde deze over mijn wang. Of deed ik alsof mijn neus ging bloeden. Verschool ik mijn geluid in een
weggooi zakdoek” Was het lachen of vervormde de klank tot gejank” Kinderspel”
Op meer dan volwassen leeftijd” Waar schuilt het een als het ander de aandacht opeist”
Waarom weet ik dat niet” En waarom hoef ik me daar eigenlijk ook niet druk over te maken”
Wat vraag JU mij”

Antwoorden” Kijk dan eens in de spiegel!
En dit keer niet vanwege dat kapsel…

KINDERSPEL

Verscholen achter woorden
speelt het gevoel
verstoppertje.

De buutpaal
van het kind
vertelt een
authentiek verhaal.

Het onbevangen kind
ervaart de feiten
raakt niet verstrikt
in het web
van de verklaring.

Tastbaar bezwangert
het gevoel.

Of dit geheel als Nederlands te boek komt te staan”!
Ook dat is niet van wezenlijk belang. Vandaag ben ik wat scheutig met de dingen.
En heeft het iets weg van een oude kreet: op de markt was een gulden ooit een daalder waard.
Lijkt mij leuk om nog eens zo’n vertrouwde oude gulden in de hand te nemen.
Of nog liever een dubbeltje en een kwartje: want die eigenheid kwam zo mooi in die metafoor naar voren.

20091002-1254519012N2409kikawaagplein1045

Als je voor een dubbeltje geboren bent, lukte het sommigen om als een kwartje dit hemellichaam te verlaten.

Geen regel: meer uitzondering.