verteller

… verteller willen zijn. Van sprookjes waarin een lang en vooral gelukkig leven de boventoon voert. Waarin het feeërieke de realiteit laat ondersneeuwen. Waarin sneeuw zich als een warme deken over de mens dan wel het land heen spreidt. En waarin geen klaagzang te bespeuren valt. Waarin de mensen listen voor altijd zijn verdwenen en er hooguit sprake kan zijn van wat simpele lusten. Een broodje kroket, om de honger te stillen. Een glaasje limonade, tegen de dorst. Of misschien ook wel weer voor de dorst. Ranja, desnoods met een rietje. En een verhaal waar de warmte van afglijdt. Een verhaal waarin je je kunt koesteren. En alles wat jouw huidige wereld bedreigt, aan de horizon verdwijnt. En waarin de stem van de verteller je meeneemt naar die verre landen. De zonnige streken waarbij een zilte, blauwe zee, de lauwe wind door de bladeren van een palmboom ruist. Waar een ijskoud glas sprankelt. En de woorden die je vergezellen uitsluitend kunnen worden gekoesterd. Zoals de liefde je omhelst. Als ooit.


iGer.nl
Maar zo werken de dingen niet. Er is altijd wel weer iets wat de dag van een rand weet te voorzien. Soms verguld, dan weer zwart. Gelijk berichten in de krant. Omtrent een beloning.
Eén op de twintig leerkrachten in het basis- en middelbaar onderwijs moet in aanmerking komen voor extra salaris en een vrije dag in de week om schoolprojecten en collega’s te begeleiden. Een soort van Primus inter pares. Omdat er maar één de uitzondering kan zijn. De eerste onder zijns gelijken. Maar zo werkt het natuurlijk niet. Tenslotte hebben wij het poldermodel tot uitverkoren iets gemaakt. Want wie zal zeggen dat he eerste ook de excellente leerkracht kan zijn. Gepaard gaande van een extra salaris tot 2500 euro per jaar. En die vrije dag die met schoolprojecten gevuld gaat worden. Ben je al een excellente leerkracht gaat dat excellente door andere bezigheden verloren. Hebben leerlingen geen baat bij. En zal de sfeer onderling kans lopen om behoorlijk in de prijzen te vallen. Vriendjespolitiek een rol gaan spelen en kunnen achterkamertjes vervangen worden door de, door iedereen verlaten, personeelskamer. Staat staatssecretaris Zijlstra positief tegenover experimenten en dit advies van de Onderwijsraad. Maakt de onderwijsvakbond AOb gehakt van het plan.


iGer.nl
Zal de confrontatie als confrontatie bepaalde gevoelens naar voren zou gaan brengen. Niet allemaal zoals gepland. Niet zoals de Onderwijsbond dit zich had voorgesteld. Hoewel men dit mogelijk wel had kunnen weten. Of men dit niet heeft willen weten.
Veel veranderd in het onderwijs” Ja en nee. Een Minister Bijsterveldt. Een dame met wat stijve poten. Verbijsterend in haar volharding. En het bijzonder onderwijs wat mogelijk een poot wordt uitgedraaid. Opdat het kapitaal geen schuld gaat dragen. Als voorheen. Met dat Mietje. Wat momenteel niet meer genoemd wordt. Terzijde echter, terzijde.
Vraag mij ook niet naar een inhoudelijk verantwoording. Daar ben ik, eerlijk gezegd, niet voor in de wieg gelegd. Ik hield mij bezig met onderwijs. Voornamelijk aan volwassenen. Viel dan ook onder een ander regiem. BVE. Beroepsonderwijs en Volwassen Educatie. Maar ook dat werd wat in elkaar geschoven. Door een andere Minister. En andere piepeloi die nooit meer kwamen buiten spelen. Het bureau lieten overspoelen door papieren. En achter de bureaus het en na het andere plan via powerpoint naar voren mochten brengen. Krachtpunten. Een vorm van pointillisme, waarbij het geheel een totaal andere indruk maakt dan dat de kracht van het aantal pixels hier een rol in kan gaan spelen. Het oog wat bedot wordt. En de variabelen die aan alle kanten verloren gaan. Ik daar eigenlijk niet veel van wil weten. Juist daarin ontkom ik aan mezelf. Want ik hoef er niets meer mee. De ratrace die nu van bovenaf wordt gelegitimeerd. Geregisseerd en waarbij alle menselijke kinnesinne weer uit da kast kan worden gehaald. De poses en posities die worden ingenomen. Het machteloze excuus wat, na enige tijd, als een ongerechtigheid wordt weggespoeld. En het piepelen.


iGer.nl
Verteller willen zijn. Een persoon die met de verbeelding van anderen aan de loop gaat. Door simpelweg dat verhaal te herhalen. Waar wij ooit ademloos naar konden luisteren. De spanning die het verhaal met zich meebracht. De strijd tussen het goede en het kwade. Het slechte van de booswicht. Zoals de boze wolf op voorhand al in de hoek werd gezet. Men de naam Midas niet met Dekker associeerde. En de koteletten altijd weer aan zijn mond voorbij gingen…

Ach, ik las wat in de krant. En dacht daar even het mijne van!