Verstoten!

In de regel weet ik mij uitstekend te vermaken. Geregeld echter zijn er ook momenten waarop ik ontdek dat de tijd stomweg voorbij gegleden is. Als zand tussen mijn vingers is weggegleden. En ik niet veel meer heb gedaan dan juist dat gegeven te hebben toegestaan. Noem het geenszins bezinning, het veelomvattende moment ‘voor jezelf’ laat staan dat je juist die tijd veel ‘nuttiger’ had kunnen besteden als… En juist door het gebruik van dat woord, dat ‘als’, slaat in zekere zin het woord ‘zonde’ toe. Maar is dit wel een zonde” Is het vermorsen van de tijd die mij gegeven is en de vraag naar het nut van mijn bestaan juist het feit om het bestaanbare van het nutteloze van een inhoud te voorzien”! Een poging om het niet direct zichtbare van een verantwoording te voorzien” Of is het een mate van zwaarmoedigheid die mij als het ware dwingt om zo met mezelf in conclaaf te gaan” Een analyse die ver weg doet denken aan de psycho-analyses die menigeen heeft ondergaan. Waarbij de zin van een bestaan niet altijd uit de doeken is gekomen” Een vraag ook die de mens geregeld met zichzelf laat worstelen” Iets dat doet denken aan schijn en werkelijkheid” Of aan de werkelijke schijn! Juist dan zul je bij jezelf te rade dienen te gaan voordat…


IMG_5676
Zit wat te bladeren in een Reflex uit 1972. Het personeelsblad van voorheen het Provinciaal Ziekenhuis ‘Duin & Bosch’ te Castricum. Kom een gedicht tegen van de hand van Leny van Wolferen, getiteld VERSTOTEN. Zij werkte ooit met die psychiatrisch gestoorde medemens, voortreffelijk door Jan Arends verwoordt in zijn novelle Keefman, momenteel weer op de markt en daardoor aan de vergetelheid ontrukt. Keefman die ‘dol’graag iets wil betekenen voor die medemens en zijn pleidooi houdt tegenover de behandelaar, zijnde een psychiater. Helaas loopt zijn pleidooi spaak en ontstaat dat gevoel dat in Verstoten door Leny wordt verwoord.
VERSTOTEN
Verlamd, verslagen en alleen / waar brengen zij mij toch heen / begrijpt niemand mijn eenzaamheid / nu de wagen naar het onbekende glijdt / wie weet wat gebeuren gaat / als niemand, nu mijn leed verstaat / oh, ik wou dat mijn gedachten vervaagden / nog nooit was het, dat ze me zo belaagden / is het de angst voor het vreemde / ondanks de mooie woorden waarmee men fleemde / nu kan ik ze niet meer geloven / de onzekerheid komt weer boven / gelukkig nog maar een moment / al wat duister is, wordt dan bekend / en jawel, er wordt gestopt / vlug word ik in een gebouw gepropt / deuren sluiten zich achter mij / alsof ze zeggen, verstoten zijt gij.


IMG_5686
Vraag mij niet waarom ik tot deze keuze ben gekomen. Het feit echter dat ik koos geeft aan dat ik ook voor vandaag reden heb om te bestaan!


IMG_5681
De beelden die dit bericht gaan vergezellen, zijn wederom beelden uit ‘Dwaallicht’. Niet alleen het stuk wist mij te inspireren, ook deez’ beelden vallen in dit licht te bezien…