Verschiet.

Dreigende wolkenluchten. Niet veel later gaan de hemelsluizen open. Genadeloos wordt met de eenzame fietser afgerekend. En waar de wind het dit keer af laat weten, fietst hij soppend door. En dan te bedenken dat de oefening Waterwolf te kennen heeft gegeven dat met water, wind en dijken niet te spotten valt. De klimaatverandering viert de boventoon en van een Noord-Hollandse biennale valt het een en ander te verwachten: het wassende water. Daarnaast kent het BrugTheaterFestival een tweede dag, maar zal menig stadsbezoeker af gaan schrikken. Paraplu’s maken overuren en de bussen zitten stampvol. Ook ik maak me klaar om de stad in te gaan om wat plaatjes te gaan schieten, maar als het aan mij ligt, laat ik het dit keer afweten. Typisch, dit Nederlandse weer waar vele weervoorspellers een belegde boterham aan verdienen. Althans, dat idee bekruipt mij wanneer ik buienradar raadpleeg. Dat men in staat is om meerdere dagen van een voorspelling te voorzien, ontgaat mij ten enen male. Het ene moment word je verrast met een ondoordringbaar gordijn, om het andere moment in een vaal zonlicht te komen staan. Het lijkt wel een toneelspel waar het weer zich aan schuldig maakt. Het glimt en het glinstert, gaat herfstblaren van een glans voorzien om niet veel later de wind de gelegenheid te geven zich van die blaren meester te maken en deze door een opzwiepend spel op een grote hoop bij elkaar te voegen. Bladblazers geven hier de voorkeur aan. Hoveniers maken overuren. De kettingzaag zorgt voor de klanken die de takken naar beneden laat kletteren. En ik” Ik sta erbij en kijk ernaar. Niet onder moeders paraplu en de wetenschap dat Hanneke en Janneke nergens te vinden zijn, maakt het geheel naar mijn idee nog wat troostelozer. En toch hoop ik, voorspel ik dat… maar ook dat ligt op dit moment nog in mijn verschiet!