verrijken & verreiken

Kan wik’s blik verreiken” Een vraag waar ik niet direct een antwoord op zou kunnen geven. Of wiksblik ver kan reiken zou ik, maar nu met mijn zuiverste geweten, ook niet weten te beantwoorden. Dus laat ik het liever hierbij. Anders zou het kunnen zijn indien de vraag naar voren komt die, uitgesproken, eenzelfde vraag behelst. Kan wiksblik verrijken” Het antwoord daarop zou ik, bij God, wederom niet weten. Niemand zit nu eenmaal te wachten op de zaken die ik weet vast te leggen. Gelijktijdig is er wel iemand die mijn blikvangers weet te waarderen. En dat is dan de opsteker waar ik niet alleen naar uitkijk, maar ook weer van geniet. Een beetje dubbel misschien, edoch ook mij is niets menselijks vreemd.
Het gaat dan ook vandaag hoofdzakelijk over weten en weer. Van dat weer krijg ik geen hoogte en om dat te weten zou ik de buienradar kunnen raadplegen. Dan krijg ik een indicatie en weet ik ongeveer waar ik aan toe ben. Kan ik er, bij mijn keuzes, rekening mee gaan houden hoe te kleden. Dien ik mijn zuidwester uit de kast te halen of neem ik het risico mijn weg vergezeld te doen gaan van een eenvoudige paraplu. Ook die zie ik liggen. Over de kop geslagen restanten van ooit een machtig instrument, die mogelijk de striemende regen van een duidelijke afvoer mochten voorzien. Het ten hemel schreiende tranendal neerwaarts lieten dalen en de aarde wist te bevloeien. Opdat het verscholen zaad, op een ander moment, het kruid liet wassen. De kleurenovervloed zich meester maakte van de kluiten en de boeren, niet veel later, te hooi en te gras konden oogsten. De vele kleuren groen die zich van de landerijen meester mochten maken en het oog dat niet verder reikte dan dat de horizon daar paal en perk aan wist te stellen.
Waar wij gisteren vertoefden in het vlakke en platte West Friese land, is het vandaag weer dat Stadse gevoel wat zich ook gisteren voordeed. Niet zozeer dat de herkenbare bebouwing van dit stadsdeel gaat vervelen, maar juist die herkenbaarheid draagt er zorg voor dat mijn blik wat minder ver reikt dan de afgelopen dagen. Zo staat niet alleen Texel nog gekleurd op mijn netvlies, maar zijn ook de indrukken van gisteren snel oproepbaar. De rijkdom vanuit een verleden wat gepaard ging met een uitbundigheid die de bouwstijl nog steeds ten goede komt. Daarnaast de bescheidenheid die zich gelijktijdig voordoet. De onbescheidenheid waarmee de nieuwe rijken kond doen van hun rijkdom, wat niet altijd gepaard gaat met een veronderstelde ingetogenheid. Het er meer op neerkomt dat sprake is van enige snoeverij. De loonslaven die zich opmaken om tegen een, bescheiden in zekere zin vergoeding, zich dociel en serviel op te stellen ten opzichte van de huidige meester. Veelal niet veel meer dan een omhoog gevallen ex-collega die nu als manager met zijn of haar visitekaartjes strooit.
Het geeft iets weer omtrent de veranderingen die ik, nu gelukkig vanaf de zijlijn, tot mij neem. Kranten berichten mij hieromtrent en anders zijn het wel mensen die mij omringen die met vergelijkbare verhalen naar voren komen. Ach, wat doet het er eigenlijk toe. Mijn vraag betrof meer of mijn blik weet te verrijken. Of dat mijn blik ver reikt. Ik weet het niet en zal daar vandaag ook niet teveel ophef over maken. Tenslotte staat er vanavond een eerste bijeenkomst van de fotoclub op het programma. Gaan wij de macro wereld op microniveau verkennen. En laten wij de dagelijkse beslommeringen op meso niveau achter ons. Als ook dat geen verrijking is…