Verloren deur.

Ik zet mij aan mijn schrijftafel, terwijl ik vanmiddag stond voor te dragen. Met mij een twaalftal anderen in een bijzonder ambiance. Waar ooit water stond dat Alkmaarders voorzag van een lopende kraan, vandaag de plek waar gedichten werden voorgedragen. Waar klinknagels nog tekenen van leven geven door lampen hoog in een plafond, een schouwspel zich ontvouwt door schaduwen te tekenen en een verloren deur doet denken aan een kamer, verlaten door publiek dat in een dertigtal stoelen gezeteld is. En dan de aandacht. Dichtregels vragen wat van de toehoorder, doet een appel op een abstract niveau waarbij gevoel, de waan en de werkelijkheid als een tangodans door de ruimte heen wervelt. Wakkert aan om niet veel latere flakkerend ten onder te gaan in een bespiegeling op het leven wat doorgaans voortvloeit in een eigengereid tempo. Waardoor juist die watertoren zo nadrukkelijk van zijn aanwezigheid getuigt. Althans in het verloren bassin waar wij ons momenteel bevinden. De ruimte leent zich uitstekend voor zang en gitaarspel waar Anja ons op trakteert. Dat zij een hartverwarmend applaus ontvangt van een dertig koppen tellend publiek,kot het geheel ten goede. Dat Dichter’s Dialect over het voetlicht wordt gebracht, maakt het geheel wat vederlicht. En dat de drank na afloop voor veel heildrank zorgt… ook daar maak ik me niet druk meer om. Een heilzame middag op en in een bijzondere locatie even los van de Cantina Architectura die ook een pauze kent van een aantal maanden. Ik mocht mijn opwachting maken maar ontkwam er ook nu niet aan om wat bijzondere plaatjes vast te leggen. Een volgend keer zal ongetwijfeld in het verschiet liggen, maar voor nu is dit moment vereeuwigd!


IMG_7519


IMG_7522


IMG_7520