Verhalenkamer.


IMG_7970
Dan is er dit, dan is er dat. Dit is niks maar of dat wat is… een raadsel, waarop niet direct een antwoord op valt te geven. Neem nu een middag op het voormalige Gesticht Willibrord. Waarbij de verhalenkamer dienst doet als podium voor de optredende dichters van de dichterskringalkmaar. Een verhalenkamer die zich leent voor het verdriet dat de muren in de loop der tijd hebben opgevangen. Van mensen die tijdelijk of langdurig de weg zijn kwijt geraakt, die door hun lot en allerlei andere omstandigheden beperkt zijn in een gewoon menselijk bestaan. Die door duivels werden achterna gezeten, die overtuigingen verkondigden die hun leven tot een onbegrepen zijn maakten, of die zich stomweg zo zwaarmoedig voelden dat een zelf gekozen einde de enige uitweg was. Waar pillen hun geest vertroebelden, waar electro convulsie therapie voor even wat licht bracht om niet veel later alsnog dieper in die put te belanden. Niet dat dit vandaag de algehele teneur was, niet dat al dit verzamelde leed een uitweg werd geboden, hooguit even een moment om bij stil te staan. Stilte die zich voordeed op dat uitgestrekt terrein, waar klanken van bewoners dan wel zorgverleners in de loop der tijd voor eeuwig zijn verdwenen, mogelijk versmolten met de bomen die hun machtig kroongewelf tot de dag van vandaag ten hemel laten rijzen. Een aparte beleving om die levens even naar voren te brengen, of juist de keuze te maken door het gesticht te laten voor wat het tegenwoordig is: Landgoed Willibrord.


IMG_7966


IMG_7967


IMG_7968


IMG_7969