veran de ring

Noem het inspiratie. Noem het gedachten. Noem het, voor even, een overdenking. Noem het een vorm van kijken.
Noem het zoals het er staat. En laat daar dan weer JUW eigen gedachten mee aan de haal gaan.
Want als je er even de tijd voor neemt is dit een enigszins bizar verhaal. Zoals dit er staat. En toch…

Is dit de weg die een lichaam kan gaan bewandelen. Omdat de mate van zorgvuldigheid niet immer aanwezig zal zijn.
Het systeem vloeiend overgaat in de andere systemen en al die systemen op de een of andere manier constant op zoek zijn naar dat evenwicht.

20090511-1241978517N1104parkhof936

Een biologisch evenwicht. Een statisch evenwicht. De dynamiek van de slinger. De balans.
Ook ik ben mensen tegengekomen die de flarden van hun lichaam en de mate van zijn bij elkaar moesten rapen.
Om nog iets van menselijkheid tentoon te kunnen spreiden. En ik prijs mij gelukkig.
Omdat alles wat zichtbaar kan zijn nog zichtbaar is. Mijn kop met een stuk verruiging. In de vorm van mijn haar.
Mijn baard die ook weer de gelegenheid krijgt om een accent aan te brengen. Anders dan op mijn ID.
Anders ook dan op mijn bijgestelde rijbewijs. Met die code. 100.
Het nummer dat ik had op D & B. Voordat ook dit aan verandering onderhevig was.

Want het zijn juist die veranderingen die ervoor zorgen dat er weerklank kan gaan plaatsvinden.
Kijk om JU heen en zie de natuur die eigen wetmatigheden volgen.
Ook daar valt niets tegen in te brengen. Gras dat groeit. Bloesem dat door de wijk waait.
Verandert van wit naar bruin. Een mate van overlast kan gaan bezorgen. Of juist in huis wordt gehaald.
Als verlate paastakken. Om vroege pinkstertakken.
Ook daar stroomt lichaamssap. Weelderig voor een deel en op een ander moment die staat van verdorring.
Om het naderend verval te accentueren. Juist die boodschap over te brengen. De stilstand.

En het genieten daar dan van.
Juist door de tijd te nemen om die ogenschijnlijke stilstand op JU in te laten werken.
De rust. En de ruimte onder ogen te komen.
In een tijd die zich niet anders laat omschrijven dan de tijd van hiervoor.
Omdat doorgaan en verandering inherent zijn aan elkaar.

De opmerking die JU maakt als de spiegel JU de tijd voorschotelt.
De rimpels. De plooien. De kleuren. De ongekende littekens.
Van de tijd. Van alles wat het leven JU te bieden had. En waar JU van hebt genoten.
Of de zaken die JU ergens verstopt hebt. Om ze te laten rusten. Of om te vergeten.

Of om ze te wissen. Ook dat vergt energie.
Ook daar hebben de systemen in JU een rol in gespeeld.
Of spelen daar nog een rol in…

Geen berusting. Aanvaarding is een betere duiding. Plaatsing misschien nog wat duidelijker.
Want als de dingen een plekje krijgen ergens in JU komt er, bijna automatisch, weer ruimte.
Voor de verandering. Voor de nieuwlichterij. Voor een andere kijk. Op de tijd. Op zijn.
Op alles wat zich voordoet.
In JU. Om JU. Met JU. Door JU. En tussen JU en al dat andere.
JU en anderen. Mooi toch”!
Luister naar de klop, plaats en geniet.
Zo zwaar zullen deze woorden vandaag niet vallen.

Het is de Dag van de Verpleging!

KLOP

Verwoeste stad
mijn lichaam
hol orgaan
waarin de leegte
welig tiert

mijn levensstroom
aderen
ophouden te
kloppen

op de toegangsdeur

mijn geest
wordt bruusk
door de laatste
klop

verbroken.

Humor! Humor in de zorg.

20090511-1241978757N0905parkhof1345

Daar zorgt de zorg dan wel weer voor!