ver MELDEN

Met ingang van 31 mei sluit ‘De Lange Muur’ haar deuren. Dertig jaar heeft dit Chinese restaurant deel uitgemaakt van het winkelcentrum “De Mare.’ Dertig jaar op dezelfde plek met mogelijk nog een wisseling van eigenaar en dan heeft het er veel van dat de huidige tijd een nieuw slachtoffer heeft gevonden. Nu zal een Chinese medelander mogelijk niet zo snel het achterste van zijn tong laten zien, maar daardoor gaat wel weer een ondernemer dit centrum verlaten en heeft het er veel van dat weer een winkelpand met leegstand wordt geconfronteerd. De recessie houdt aan: maar de getallen zijn, in vergelijking met voorgaande kwartalen een stuk minder. En zo blijven we maar wat hangen in de tijd en de cijfermatigheid. Het heeft er dan ook veel van dat wij ons stelselmatig laten leiden door die cijfers, de getallen die niet veel meer betekenen dan wat het CBS ons voorhoudt. De mens verdwijnt nu eenmaal achter die aanhoudende reeks: en wat dar de gevolgen van zijn laat iedere voordeur raden. Gelijk het niet kunnen kijken in de beurs van een willekeurig persoon: komt de bodem reeds in zicht of is de bodem uitzichtloos. Maar ik zou me bezighouden met het positieve: elementen die er mogelijk toe kunnen doen. Zaken die even kunnen afleiden van de dagelijkse dingen. Die mogelijk een glimlach tot gevolg kunnen hebben. Door even de zinnen te verzetten en daardoor in de plaats de onzinnen een rol te laten spelen. Want onzinnen gaan mij net zo af als dat het zinnen zijn die ik, op deze manier, met anderen weet te delen…
Dus laat ik de dag van vandaag nogmaals passeren. Aanlokkelijk was het weer weer niet, dus kroop ik, na het bepalen van mijn INR met alle gemak weer tussen de uitnodigende lakens. En dat levert geregeld verrukkelijke beelden op. Juist in die halfslaap, komen de meest wonderbaarlijke dromen tot leven. Alleen… vandaag even niet. Gehamer, gezaag en het geluid van een koevoet gaven de sluimering geen kans: om 10.00 uur uit bed en jawel hoor, een groot deel van onze achterschutting was verdwenen. Nu is het de bedoeling dat nog deze week een nieuwe schutting staat (een bijdrage aan de economie!) en dat het geheel aan nieuwe palen in een betonnen voet komt te staan, nu weet ik dat wanneer eiemand betonnen schoenen krijgt, dit veelal een afrekening in een zeker circuit behelst, maar dit keer heeft het geen andere bedoeling dan de schutting tegen velerlei weersinvloeden staande te houden. De telefoon gaat: Marlies. En het verzoek is een gunst. Of ik morgen misschien… neen, helaas, dan hebben wij ook geen auto. Wordt mijn programma wat bijgesteld en raakt de geleende rolstoel weer bij Evean in de opslagruimte. Na Sabine bij AH afgezet te hebben, besluit ik naar een ander volkstuincomplex te gaan: De Rekere langs de Helderseweg. En het moet zo zijn dat ik daar een oud-collega van Kees Oosterbaan tref. Ik maak de opdracht van Jan Meurs kenbaar, het multi-culti aspect op een willekeurige volkstuin en zie de beren omtrent dat multi-culti hooguit toenemen. Besluit wat rond te dwalen en mijn oog op wat andere aspecten te laten vallen: een rommelige kas, een eenvoudig plankier om over een sloot heen te komen, een op Amerikaanse leest geschoeide watermolen en een mevrouw die haar ‘koninkrijkje’ van een enthousiast verhaal weet te voorzien. Daarna naar Grootspoor en het moet zo zijn dat ik niet alleen Michael, maar ook Jaap en Rob daar tref. Rob die zijn zestigste verjaardag achter zijn kiezen heeft en trakteert op een hele berg soesjes, waarbij ik niet te beroerd ben daar een drietal van te verorberen…


IMG_2709
Zo’n dag, waarop weinig wezenlijk te melden is en ik het dit keer niet nalaat om juist dit te melden!