Venijn

Het is niet zo zeer de raad die mij vermoeid, maar meer de daad die bij het woord dient te worden gevoegd. Want goede raad is nu eenmaal duur; daar hoeven weinig geleerden het over eens te zijn. Gelijk het strijdlied van die Rotterdamse club. Daar draait het vandaag een weinig om. Woorden en het omzetten in daden met het oog gericht op morgen. Een voorschot nemen op een krimpende economie, een stotterende machine die de neiging vertoont stil te gaan staan. De lege hulzen die worden voorgehouden waar, in een recent verleden, nog sprake was van worsten. Met die worsten kon ik nog wel enigszins uit de voeten, met de voorspellingen van DNB dan wel het CPB heb ik wat meer moeite. Gelijk het ABP gisteren al het voorrecht kreeg om van mijn aandacht te genieten. Kijk, op zich ben ik een optimist. Maar heden ten dage ben je beter uit als realist. En wanneer dat realisme tegen het licht wordt gehouden is, vandaag de dag, de hoeveelheid lumen bepalend. Juist daar gaat mijn wereld mank. Want ik heb nu eenmaal niets met lumen. Laat staan met zoiets als stikstof. Stikstof waar het van barst. En juist omdat het daarvan barst is het logisch dat wij de snelheid gaan verhogen, de ganzen vergassen en de wereld om ons heen buiten de perken houden. Niet zozeer als verbetering (waar ik niet aan moet denken!) maar meer als een vorm van die bekende heen en weer beweging. Juist heen en weer zorgt nu eenmaal voor beweging, terwijl ik me richt op het vasthouden van het zijn. Zoals de dingen zich nu eenmaal voordoen. Tracht de zaken op hun merites te beoordelen. Vaak ook dan de mist inga…
Nu weet ik wel dat ik, over het algemeen, weinig te klagen heb. Ik weet mezelf nog aardig te vermaken kan, ijs en weder dienende, me nog steeds onafhankelijk naar buiten begeven en weet dat een boodschap doen mij nog niet zo snel in verlegenheid brengt. Probeer, op mijn wijze, creatief met niet aanwezige kippen om te gaan, neem het besluit om een recept met vervangende kippenvleugels uit te proberen en ontdek dan dat het weinig vlees om de botten heeft. Waardoor een deel van het gerecht aan succes verliest. Want om nu van het ene stukje kip naar een ander stukje te springen, doet het energiesysteem niet bepaald deugd. Bij wijze van spreken dan. Het zijn dan ook geen wijze spreuken waar ik je mee lastig val. Want dan krijgt het toch weer dat karakter van daden, woorden en raden.
Neen, laat ik het voor vandaag hier maar bij laten. Morgen wacht nu eenmaal een heel bijzondere dag: 12-12-’12. Een dag dewelke waarschijnlijk zal bestaan uit vormen van potverteren. Want met iedere dag komt ook die eenentwintigste dag steeds dichterbij. Nu kan Benedictus wel beweren dat hij, als plaatsvervanger van die man in de hemel, geenszins gelooft dat het Armageddon zich zal voordoen, maar… je weet het maar nooit. Want ooit was daar die oerknal; wat de gevolgen daarvan zijn zien wij nog dagelijks om ons heen. En als wij de ogen sluiten, zal het venijn…