variabelabel

Uit huis en thuis. Uithuizig zijn onder de noemer bezigheden buitens huis hebbende ofwel bbhh. Als een soort van dubbel D wat bij ‘Hunkerbunker Lexus’ wekelijks de etalage haalt. Een kwestie van kijken. Een kwestie van zien. En dat zien heeft de laatste dagen wel weer voldoende aandacht getrokken.
Hoewel ik meer aan het kijken hang. De regelen der kunst probeer eigen te maken. Door af te gaan kijken. Of door net weer dat ene te gaan zien. In het kader van, jawel, alweer die cursus. Van Artiance. Op een ander level: een vooronderstelt hoger niveau. Zoals Eric ons ‘zachtkens’ onder de neus wrijft…
‘t Is dan ook bijzonder gewoon om in een soci”teit zo met elkander wat aan de gang te gaan. Wat lopen te klooien. Te violen. Hoewel ‘vioolen’ veel leuker kan staan. Dus laat ik dat maar staan. Zo sta, ook ik, voor iets. Voor een product. Zoals ook anderen voor een product staan. Veelal verpakt in schone praat, terwijl getallen over wit papier heen werden geslingerd. En de betrokkene vaak niet meer wenst te horen dan de magnifieke getallen doen veronderstellen. Het Zwarte Pietenspel wat nu dan losbarst. En de vinger naar de ander blijft wijzen. Zoals Dirk S. dit heden ten dage doet. Een man op geitenwollensokken die het nu moet hebben van Goede Zaken. Ondernemers 2-daagse: donderdag 4 november Kees Jansma ” Ondernemen is topsport en vrijdag 5 november Dirk Scheringa ” Ondernemen is het mooiste wat er is. Onder nemen. Een raar woord, als je het in stukken hakt. Alsof bovengeven of boven geven de tegenhanger is van ondernemen. Wat dan mogelijk kan gaan verwijzen naar de criminaliteit en het zwarte circuit waarbij zwart via grijs kan worden witgewassen. Waarbij dat wat krom is weer recht gebre”n kan worden. En waarin de taal zich krom manifesteert. En ik me daar wel weer prettig onder voel.
Mijn vooronderstelde hoogmoed ten val komt. En door dat boven geven en onder nemen de paranoia die hiervan uitgaat, doet denken aan een complot. Het smeden hieromtrent en het vuur wat wakkert en de hoop dat het wordt geblust. Het kind wat mogelijk met het bluswater het riool inspoelt. De tranen die geplengd worden. Het gevoel van in de steek gelaten te zijn. En het gemak waarmee getallen en verhalen de krant weten te halen. Als in het geval van onze Dirk. Die Bos van lekken beschuldigt. En het mea culpa wat niet aan Dirk besteed lijkt te zijn.

Want eerst begon D. met niets. Mogelijk een vraag. Van een collega. En kreeg hij een gedachte.

Een ingeving. Een idee. Ging ergens een lichtje branden. En gedijde de grond waarin deze vraag werd gevoed. Vruchtbaar is de hoop. Indien de grond van voldoende voedingsmiddelen is voorzien. Een beetje Pokon. Kunstmest. Humus. Zwarte teelaarde. Biologisch dynamisch ontwikkelt. Opkomst en ondergang van. En zoemden er, op een ander moment, insecten. Wespen en bijen, dieren die steken. En waar de bij het loodje legt, kan een wesp ongelimteerd zijn gang gaan. Noem hem Pieter. En zie hem gaan in een heel blank laken. En dan gebeurt er wat.
Een lichte ergernis. Misleiding. Op papier klopt het in de grote lijn en leest men over de kleine lettertjes heen. En lijkt er sprake te zijn van een mol. De vraag ‘wie is de mol’ laat mollenvallen plaatsen. Dan komen de kleintjes tevoorschijn. Als mestkevertjes. Scarabee. Iets wat in de oudheid een bepaald aanzien genoot. En wat zich nog steeds in stand weet te houden. De mest kevert. Lieveheersbeestjes. Als teken tegen geweld. Zinloos geweld wordt verondersteld. Wat zich ook nog voordoet. Gelijk de mensheid zich herhaalt. En de geschiedenis hier slechts getuige van is. Gelijk de tijd het geheel nader beziet. En dat al tijden doet. Ook in een geval als Dirk.
En Dirk kan niet anders: Dirk gaat er niet vandoor. Wat dat betreft is Dirk een nestblijver. En dat valt, hoe slim Dirk voor zichzelf ook is geweest, in hem te prijzen.


iGer.nl
Maar dit verhaal is slechts een veronderstelling. Gelijk het feit dat er een moment komt dat een kind een nestvlieder wordt. Probeert op eigen kracht de wereld vanuit een ander standpunt te gaan aanschouwen. Zoals ik zondag zag. In de buurt van de Friesebrug. Een vliegende luchtballon die opgelaten wordt. Daaraan een lijntje met een camera. Daar een radiografisch bestuurbaar kastje aan. En dan vanaf de grond foto’s maken. Onvoorspelbare foto’s. Onherkenbare foto’s zou ik me kunnen voorstellen. Birdseyeview. E”n woord. Veel punten. Scrabblengels. ‘Spreek toch je moerstaal!’ Graag!
Maar het gaat over uit huis en thuis. Terug van weggeweest. Omstandigheden die een rol kunnen gaan spelen. Zijn gaan spelen en er geen sprake is van enig toeval. Omdat toeval ook in dit geval niet bestaat. Slechts die omstandigheid. Het delen van de dingen die in een ander moment in een gevoel van samenzijn zijn aangeschaft.
Met een heel andere intentie. De omstandigheid die ook onder een totaal ander gesternte plaatsvond. En nu heel anders plaatsvindt. Als bijvoorbeeld verhuizen. Een busje, aan auto, nog een auto, een aanhangwagen. Een kast. Nog een kast. Een derde Ikea kast. Die niet zoveel verhuizingen zullen overleven. Want daar zijn die kasten niet voor bedoeld. Ook dat is niet nieuw. Want de waarde is bepaald: tweede hands op dit moment. Omdat het voor een tweede keer door handen gaat. Andermans handen.

Maar ook dat hoort erbij. Want juist dit is een teken van leven.

Gelijk woorden nog steeds een deel van de waarheid kunnen vermoorden.” Zie in dat kader het onderstaande en neem er slechts nota van…

Om zo’n bladzij

maagdelijk te laten

is dit mij een

doorn in het oog;

bezoedelen een deel

van het geheel

opdat ik mij

op (dan wel in)haar,

bedroog (bed oog)

Helaas… wat weinig plaatjes

de masjien kent vandaag

eigen wet

matig

heden!