vandaag 666

Zaterdag alweer. Nauwelijks te geloven dat de helft van deze maand op het punt staat te passeren. De eerste maand van dit andere jaar. 2011. Tijd die voorbijschiet.” Wederom een pauze.
Een moment voor jezelf desnoods. Juist op zaterdag. Als de boodschappen voor het weekend hun opwachting komen maken. De vraag wat te eten van verschillende factoren afhankelijk kan zijn. De aanbiedingen. De lekkere trek. Het gemeenschappelijke van het eten. Boerenkool met worst. Spruitjes die niet ieders voorkeur zullen genieten. Een ovenschotel, of een eenvoudige stamppot. Waar het weer aan refereert. Want buiten is het hufterig, maar binnen stampt de pot. Gehaktballen sudderen op een laag pitje. Net als vroeger dienen zij doordrenkt te worden. De jus gaart. En het heeft even iets weg van vroeger.
Toen de rapen gaar werden. En dit niet altijd in de letterlijke betekenis. Jongens van de gestampte pot zich lieten verleiden om de rapen gaar te laten worden. Wat dan weer gepaard ging met een lading verontrustende woorden. Of een bedenkelijke stilte. Of een zwijgen wat een veelvoud van de stilte verwoordde. Voeger, toen lang niet alles pais en vree was. Zoals het tegenwoordig ook niet altijd is. Maar ook dat hoort bij het leven. Leven, in welke vorm dan ook. Want zonder al die vormen zou het bovenmatig saai kunnen zijn. En dat is wel het laatste waarop de mensheid zit te wachten. Saamhorigheid is mooi, delen vaak heel prachtig maar verschillen kunnen de plaats nog beter gaan duiden. En een verschil van mening zal altijd om een opheldering vragen. Of juist in de loop der tijd uit beeld verdwijnen tot dat andere moment. Noem het latent aanwezig zijn en verbaas je er niet over wanneer dit manifest wordt. Want ook dat is inherent. Aan de mens.
Niet alleen het weer laat het wat afweten, ook ik maak mij hier schuldig aan. Het daagt op dit moment niet uit om met deze wind en het ontbreken van licht foto’s te gaan maken van een willekeurig straatbeeld. En eigenlijk baal ik daar een beetje van. Ik merk dat ik niet alleen last heb van dit weer (stemming), maar dat ik daardoor de lusteloosheid als het ware de gelegenheid geef zich van mijn zijn meester te maken. En dat brengt dan weer bepaalde ketens in beweging. Ketens waar ik mij op een ander moment probeer tegen te verzetten, en op een bepaald moment de gelegenheid geef mij volledig in te sluiten. Invloed heeft op mijn ‘lust for life.’ Niet goed, ik weet het, en gelijktijdig doe ik er geen drol mee. Dan ook wordt het Carpe Diem een opgave. In het besef dat ik daar niet als enige mee worstel, is het soms ook wel eens lekker om een tijdje het kopje te laten hangen. Het ontspant de nekspier en met een boek kan de tijd spontaan voorbijgaan. Kan. Maar hoeft niet altijd. Juist door het lezen van een boek krijg ik ook de mogelijkheid om mijn geest te laten dwalen. Mijn ogen te sluiten en achter mijn leden wat filmpjes af te draaien. Waarbij ik me realiseer dat het onderscheid film en droom niet zo makkelijk te duiden valt. Of dat ik mij wentel in de halfslaap.


iGer.nl
Ik mij op de barricaden bevind. Voor mij een vooronderstelde vijand en links en rechts mijn medestrijders. Wapenbroeders in de strijd om het bestaan. Anarchisten. Linksgangers op de rechterflank en rechtsgangers op de linkerflank. En ik hoor kreten. Holle kreten. Maar gelijktijdig hoor ik de waarheid preken. Ook voor mij zie ik monden bewegen. Bij de vijand. Ook zij prediken de waarheid. Als overtuiging. Levensovertuiging. Extremen in een andere dimensie.
Niet dat ik direct op de barricaden klom. Niet eerder dan dat stemmen tot mijn mogelijkheden begon te horen. Waren het rode banieren die niet veel later verbleekten. Roze werden. En een symbool tevoorschijn toverden. Een roos. Een roos van vlees verschijnt. Ik verdwaal in een film. The Wall. En ga het gevecht aan met mijn animatie. Koppel die symboliek aan dat voorbije tijdperk. Ontdek dat dit symbool aan waarde heeft ingeboet. En verdwijn in de opkomende mist.
Knipper met mijn ogen. Kijk wat verdwaasd om mij heen. En weet niet veel meer te doen dan een geeuw over te laten gaan in mijn gezucht. Een vorm van inflatie. Zoals zoveel andere dingen”
Waarheid. De waarheid. Mijn waarheid. Jouw waarheid. Geheid waar. Waar geheid wordt, staat de waarheid klaar om te verdwijnen. De bodem in. Het rotsvaste vertrouwen. Het fundament van een bestaan. Een onzeker bestaan. Maar die onzekerheid valt wel weer af te kopen. Te ver zekeren. Edoch…
Het zijn de kleine lettertjes die ruimte bieden voor de clausules. De uitzonderingen. De halve waarheden. En de hele interpretatie. Lees maar! Er staat toch niet wat er staat. Jurisprudentie.


iGer.nl
Ik draai er vandaag wat omheen. Ga een variant proberen, maar weet niet wat de uitkomst zal zijn. Laat me daarom door de lezer overtuigen. Doe het eens een tijdje zonder. Wel beeld, maar zal de keuze wat bewuster maken. Geen overdenking in de vorm van een aftands gedicht. Tenzij mijn woorden zodanig van richting veranderen, dat zij in een stuk po”zie zouden kunnen overvloeien. Wat meer gepast misschien. Of het citeren van de wijsheden die zich onderweg voor kunnen doen. Opdat die droom van een inhoud wordt voorzien. Maar dat het constant dromen zullen zijn…