van voorbijgaande aard

20090614-1244925483N1206coolhhw645

Zo’ re”nie staat, in wezen, geheel op zichzelf. Door weinig ruchtbaarheid te geven aan
deze gezellige samenkomst houd je de hand op de knip en kun je het af met een verdwaalde bitterbal
dan wel een vlammetje. Kosten worden gespaard en de moeite wordt overgelaten aan de organisatie.
Die dan wel weer de beschikking heeft over flesjes met een blauwe plastic dop.
Een gouden rand en de tekst ggz dijk en duin 100 jaar pz duin en Bosch.
Zuiver bronwater. Van landgoed Duin en Bosch.
Maar wel een kunstveiling. Wat ten goede kwam aan de patiënten.
Die zich bijzonder transparant manifesteerden.
Buiten zittend in de zon. Wel dan niet voorzien van bezoek.
Familieleden die zich nog bekommeren.
Wat op een ander moment kan overgaan. Niet zomaar…

De ggz gaat bezuinigen. Teveel gaat verloren aan dingen die er mogelijk minder toe doen.
Als die bestuurder die een toespraak hield. Zijn engagement naar voren bracht door een honderdjarige terugblik.
In vogelvlucht. Helaas een pauw voor dat moment verstek liet gaan.
Wel uitnodigde tot het bieden op de kunstveiling. Omdat dit nodig was.
Hoognodig viel uit zijn toon op te maken. ‘Komt allen, biedt mee…”!’ geen vraag en zeker geen uitroepteken.
Meer iets van een gevoel van vervreemding. Alsof Edward Hopper een beeld aan zijn repertoire weet toe te voegen.

20090614-1244925604N1206hhwcool646

Over de grenzen van zijn heen. In ieder geval zijn zijn.
Want hij zijt niet meer. Maar bestond ooit.
Zoals Munch heeft bestaan. En zijn schreeuw voor altijd doorleeft.
Of de werken die zich op D & D voordoen.
Door een veilingmeester die mogelijk de zaal weet op te zwiepen.
Afhankelijk van het aantal belangstellenden. Maar wij waren er niet…
Zoals er meer niet waren…

Een andere keuze maakten. Niet op de hoogte waren.
Of ronduit geen belangstelling hadden. Omdat het verleden recht kan hebben op rust.
Om juist het verleden te laten rusten.Om uiteenlopende redenen.
Als de man in een interview naar voren liet komen. Toen juffrouw de Cloux nog over de zusteren hoedde.
Niet altijd voorhoedde.
En dat de portier het recht had om onaangekondigd zich toegang te verschaffen tot een kamer.
In de zusterflat. En was er dan sprake van een verdwaalde broeder, dan waren de rapen gaar…
Uit zusterhuis plaatsing, een telefoontje naar de onwetende ouders en het feit
dat het instituut geen verdere aansprakelijkheid kon nemen…

Als ooit mijn vader stelde:
‘Houdt God voor ogen en je broekie dicht…’
Of dat broekie bewust werd gebruikt weet ik niet, maar mogelijk zag hij mij wel zo. Als een broekie…
Maar ook dat valt niet meer te achterhalen. Ook niet de suggesties die ik ooit heb gedaan.
En de impact die dat op de betrokkene had. Als een opmerking dat iemand zich diende te ‘verkopen…’ Zichzelf.
En daar nog steeds profijt van heeft, dit zelfs aan zijn kinderen heeft doorgegeven…

Toch is ook dit verhaal of deze terugblik niet veel meer dan een beschouwing van een moment.
Bestaat ook deze pagina bij dezelfde vluchtigheid.
Je verblijft mogelijk voor even bij de lettertjes en gaat dan weer over. Tot de orde van de dag.
Of van de nacht. Van het licht, de schemering, het duister. De duister schreef ik ooit.
En van Dale had daar een opmerking over. Juist dan valt het op. Juist als je afwijkt.
En voor de rest heeft het leven veel van een voorbijganger.
Laat ik daar de illustraties een rol in spelen. Omdat ik toch wel

20090614-1244925924N1206koelhhw634

BESTA

Met welke reden zal ik
weten te bedenken
wie jij bent

om welke reden zul jij
weten te bedenken
wie ik ben….

Ik ben
en dat geldt zeker ook
voor jou.

20090614-1244932051N1206D_T619

In dit geval voor jullie!