van gisteren

Ik weet er altijd wel weer een te slijten. Soms meerderen. Vaak echter een enkeling. En wanneer ik uiteindelijk de balans opmaak, gaat het in de regel voorspoedig. Ik heb het over Rafels en kom tot de ontdekking dat het mij niet geheel en al gegeven is om een verantwoord verkooppraatje te houden. Het is meer dat het aan de persoon die ik ben wordt gekoppeld, dan dat er sprake is van een begeestering omtrent de beelden die ik heb vastgelegd, dan wel de woorden die ik onderweg ergens ben tegengekomen. Hoewel ook dat niet geheel en al de waarheid is. Een enkeling raakt bewogen door de tekst die hij of zij onder ogen kwam, het beeld dat een bepaalde associatie opriep, dan wel de uitvoering van het geheel. Zelf ben ik daar bijzonder tevreden mee, hetgeen op termijn zou kunnen inhouden dat ik me nogmaals aan een vergelijkbaar iets bezondig. Wat verhaaltjes bij de plaatjes die ik heb weten te kleuren. Zoals ik ook heel content ben met het compilatieboekwerk waar Albelli zorg voor heeft weten te dragen. De grijslinnen uitvoering van dit fotoboek met een 120 tal geselecteerde foto’s waar ook de nodige vraagtekens bij kunnen worden gezet. Oud werk en recent werk met als ultiem hoogtepunt de afsluiting met die foto van Anton Corbijn. Een foto uit Venice van John Baldessari uit 2013. Alsof ik in een spiegel kijk. Geen evenknie van mij, noch een beeld dat ik zelf schoot laat staan dat de beschuldiging van plagiaat dit keer in optima forma van toepassing is. En ook daar schaam ik me dit keer niet voor, beter goed gejat dan slecht bedacht. Waarbij de uitvoering als zodanig ook nog eens de nodige vraagtekens op kan roepen. Op die manier blijf ik mezelf steeds weer opnieuw verrassen…
Bijkans is dit een betoog van een man die zich geregeld opnieuw weet te ontdekken. Uit te vinden als het ware, ware het niet dat er geen sprake kan van een uit vinden. Neen, wanneer er sprake kan zijn van uitvinden spreek ik liever over het ontdekken van jezelf en het toepassen van deze ontdekking op de dingen die mij aangaan. Geenszins hoogstaande dingen, laat staan zaken die de mensheid weten te beroeren. Daar ik nu eenmaal niet de beroerdste ben, melding maak van deze ontdekking en ik mogelijk anderen met deze vondst zou kunnen beinfluenceren, is het vandaag wederom de kant noch de wal die het water zullen gaan keren. En wanneer ik de mogelijkheid heb om om te keren kan het haast niet anders dan dat ik vandaag aan de loop ga met dat nummer van Pink Floyd dat mij tot deze woorden verleidde: ‘On the turning away’ hetgeen vandaag garant staat voor mijn zijn op dit moment en het moment waarop dit nummer onder andere omstandigheden…
Maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen. Dat kan nog laat genoeg alsnog gaan plaatsvinden!