Van een kastje aan de muur…


IMG_1274
Van een kastje en een muur. De muur laat zich niet slechten. Hooguit ontstaat een gapend gat waarachter een wakend oog schuilgaat. Het wakend oog dat verschillende invalshoeken kent: van scheel zien tot loensen, van knipperen tot staren, van veelbetekenend tot… waken. Het slapen en het dromen wordt aan anderen overgelaten. De gekken en de dwazen die schuil gaan achter een spiegel van bedrog. De willekeur waarmee dit schouwspel met de ander weet te spelen. Of is het slechts een kwestie van optisch bedrog” Raak ik de draad van Ariadne wederom kwijt”! Houd ik mij schuil in een labyrinth en is die draad gebroken” Is dat gapend gat een teken” En zijn het teken die met hun klapperende kaken proberen mij te verzwelgen. Zijn het knetterende schedels die op elkaar botsen, uiteenspatten en een willekeur van kleuren tevoorschijn toveren” Is er vuurwerk in de hel en wie kan dit dan aanschouwen”! Ben ik met vele toeschouwers, terwijl de monden zich openen en de stemmen staken” Wat is dit voor een jammerlijk geluid dat mijn trommelvliezen knappen” Vanwaar die onrust, het rumoer en zijn het meedogenloze kaken die handen laten klauwen”! Waar is de kop, de staart gebleven”! Komen ze me dan toch nog halen” Welk een licht wacht mij in die volstrekte duisternis” Waar blijf ik in dit geheel, dit circus van onverklaarbaarheid. Het licht duistert, maar het duister licht niet meer. Ik tol rond gelijk de tollenaar, de hand van Hieronymus Bosch schildert mijn tafrelen. En ik verdwijn achter een gordijn en met een enkeling uit velen. Ben ik de gek, ben ik de dwaas, wat schilder ik op glazen. Ben ik mijn spiegelbeeld en laat ik mij kronen” Wie is die vrouw met hemelsblauw, een knot en doordringende ogen”! Wat doet mijn kies, wat doet mijn tand, wat doet dat stuurwiel daar” Ik ben niet gek, heb geen gebrek, het kan geen kwaad, ik ben te laat…


IMG_1269


IMG_1270


IMG_1271 (2)
PZ staat op dat blauwe schild, PZ van Provinciaal Ziekenhuis. Uit Santpoort nota bene. Een bewijs dat ik ooit die opleiding deed en het blauw dat een derde jaars mocht dragen. Na al eerder de gele speld voor eerste jaars te hebben ingeruild voor het rood van een tweede jaars. De kracht van rood die pas veel later aan impact won. De krachten die zich toen daar voordeden. Onbetamelijke krachten. Het leven van een krankzinnige, en het resultaat dat ik behaalde: B-verpleegkundige. Krankzinnigen verpleger. Broeder, niet meer dienend in het wit. Want het wit was afgeschaft. De maatschappij stond bol van veranderingen en het gekkenhuis kon niet achterblijven. De democratisering ging in golven over het terrein. De hekken stonden open. En ieder moest op zoek naar nieuwe waarden, nieuwe invalshoeken, andere uitgangspunten. En de dokter werd van zijn sokkel getrokken. Verpleegkundigen vluchten naar verpleeghuizen. Met het uittrekken van het uniform kwam daar een onbetekenend mens tevoorschijn. De status nam af en de glans van ooit een zeker aanzien verbleekte. Ik kreeg een huis, een kast en zie mijn leven terug. Mijn leven in een oogopslag. De dwaalgeest ging mij voor. Maar ik hoef niet te zeggen wat deze kast voor mij betekent. Mijn levenskast. En in die kast kom ik tot leven. Bedankt Willem, Dik en Nicolette. Bedank ik verschillende Schotten. Alsof de muren gevallen zijn…


IMG_1272 (1)