Van dingen die…

Couperus beschreef het al: ‘van oude mensen en dingen die voorbijgaan.’ oude mensen en oude dingen, jonge mensen met navenante dingen, jong en oud in een eclectisch huis, in een eclectische wereld. Op zoek naar plekjes van herinnering, een plaats ter overdenking, een situatie die garant bleek te staan voor een uitspatting. Een ontsnapping uit de realiteit, een ontmoeting die zich voordeed. De tijd als grote spelbreker. Een vast gegeven. Kom ik om in mijn zelf geschapen chaos” Het heeft er veel van. Zo af en toe word ik moe van mezelf, om een ander moment het excuus van bezigheden buitenshuis invulling te geven. Vandaag leent zich het weer hier niet voor en ga ik verder met het ordenen van mijn chaos. Simpelweg door HEMA dozen te gaan vullen die dan weer tijdelijk… tot dat andere moment. Het moment waarop de nodige aanpassingen hebben plaatsgevonden. Het teken dat de radiatoren zijn aangebracht. Wij verzekerd zijn van een behaaglijke warmte. Dingen dit pand zullen gaan verlaten en dat ik de ontdekking doe dat wat geweest is ook werkelijk is geweest. Noem mij niet een melancholieker, noem mij niet een zwaar op de hand tillend persoon maar noem mij ook niet de realist die met beide benen in de klei staat. Ik heb nu eenmaal de neiging om daar iets boven uit te bewegen. Te zweven als het ware. Waardoor de eerder naar voren gebrachte meewarigheid een beduidende rol zou gaan kunnen spelen…
Het schiet wel/niet op. Gelukkig heb ik een prachtige schoondochter die geregeld haar vinger op de zere plek weet te leggen. In die zin dat zij de vragen stelt die ik, niet geheel in mijn eigen belang, veelvuldig uit de weg ga. Wat dat betreft sta ik geregeld versteld van mezelf en zal daar absoluut niet de enige in zijn. Het is dan ook voornamelijk ‘mijn eigen pakkie aan.’ En juist dat ‘eigen pakkie’ is en blijft mijn makke. Voor zover er sprake kan zijn van een makke. Ik doe het er maar mee. Ben er niet van overtuigd dat deze makke mij eerder zal gaan verlaten dan dat ik het leven laat. De illusie dat het nog steeds ‘niet zo ver is’, maakt dat het uitstel daar een wezenlijke rol in speelt. Maar… ook ik ben een mens van alledag. Word daar in de regel niet vrolijk van doe het er echter mee. Er valt nu eenmaal niet te dealen. Wat vast ligt ligt vast. Wat los is kan mogelijk losgelaten zijn. En juist met dat loslaten… een mens van alledag en dingen die voorbijgaan!