Valreep

Al eerder kwam het even ter sprake: zoveel te doen, ik heb nog… maar dat leg ik mezelf eenvoudigweg op. Iets gaan doen met denkers, daar plaatjes aan gaan koppelen en op die manier mijn eindigende weg vervolgen. Iets wat veel weg heeft van een overbrugging. En juist die overbrugging zet mij aan het denken. Filosoof van het koude water, zo zou ik mezelf willen omschrijven. Maar of dit terecht is, dan wel buitenproportioneel, die vraag behoef ik dit keer niet te gaan beantwoorden. Geenszins. Ook door het gegeven dat dit van nul en generlei waarde zal zijn. Neen, liever ga ik een beetje pielen, in de veronderstelling dat juist dit pielen mij van de straat houd en dat ik daardoor paal en perk in ogenschouw dien te nemen. Zo, de eerste woorden zijn gezet! En wat voor woorden. Woorden zonder enige betekenis of het zou een mogelijk inleiding kunnen zijn van wat de ander te wachten staat. Juist op de laatste dag van deze maand, waarbij het daglicht aan tijd inboet, augustus op de drempel staat te trappelen,kan het haast niet anders dan dat ik met een zekere weemoed deze maand achter me laat. Waarbij een terugblik op Munchen en het Antwerpse gebeuren ervoor zorgen, dat de tijd die ik met Jan en Bruno mocht doorbrengen, voor die vorm van weemoed borg lijken te staan. Noem het geen sentimenten, noem het stomweg gebeurtenissen en het zal niemand verbazen dat het een noch te ander in de weg komt te staan. Toch moet ik nog even op zoek naar een titel. En wat past niet beter om een deel van de praatjes en de plaatjes te plaatsen onder de noemer:

ALLEEN HIJ, DIE DE VRIJHEID VAN ANDEREN

LIEF HEEFT, IS ZELF DE VRIJHEID WAARD.

Lijkt mij een bijzonder uitgangspunt, waardoor het denken in alle vrijheid kan plaatsvinden. Er mogelijk zelfs sprake kan zijn van ongerijmdheden. En juist die ongerijmdheden geven mij de gelegenheid om ook in de openbaarheid te treden. Al was het alleen maar… om de kijkende lezer veel genoegen te kunnen wensen!


IMG_2474