Vader van de gedachte.

Wanneer alles om de eenvoud draait, snap ik eigenlijk niet goed hoe het komt dat de wereld zo verdraaid moeilijk in elkaar zit. Het is dan ook geen wonder dat de wereld door draait terwijl in de wereld draait door juist het tegenovergestelde wordt beweerd. Er valt geen peil op te trekken, laat staan dat de moeilijkheidsgraad zich eenvoudig laat verklaren. Wanneer de een beweert dat het zus in elkaar zit, krijgt de tegenoverliggende partij het voor elkaar om het vanuit een andere hoek als volgt naar voren te brengen. En ieder claimt automatisch het gelijk aan de zijde te hebben. Noem het gewoonweg lastig en stel voor dat jij jouw mening in deze voor je houdt, dan kom je terecht in een discussie die er uitsluitend op uit is om jouw mening alsnog boven water te krijgen. En wanneer later blijkt dat je hier absoluut geen mening over wilt debiteren, juist dan zijn de rapen gaar. Of het nu regenboogpieten betreft, of iets wat neigt naar discriminatie dan wel dat het uitsluiten van bepaalde groeperingen, het heeft er veel van dat wanneer je enkel een wind laat in een select gezelschap dit binnen de kortste keren op de sociale media naar voren dient te worden gebracht. En dat, juist dat houd mij tegen om van die media gebruik te gaan maken. Maar voel ik me absoluut niet belemmerd om met mijn blog de toestand die ik tegenkom naar voren te brengen. Hetgeen wederom neigt naar het spreken met een dubbele tong, maar ook daar ben ik bepaald niet uniek in. Wanneer het echter gaat om zaken die mij direct in de familiesituatie treffen, heb ik de neiging om deze voor me te houden en zo, tussen de regels door, mogelijk blijk geef van mijn verontrusting dan wel mijn verontwaardiging. Vaak is het echter zoals het is. En daar valt in de regel geen speld tussen te krijgen. Hooguit de wens dat het straks anders zou kunnen gaan. Maar dat is vaak de vader van de gedachte. Waar de moeder is gebleven…”!