tussenstation deel drie


iGer.nl
Zonder geluk vaart niemand wel. En waar de een dit tevredenheid noemt, kan de ander dit als geluk bedoelen. Waar Robert Jan zijn mening naar voren brengt, kan een ander besluiten slechts even de schouders op te halen. Maar, ongekende vrienden, het leven lijkt zo de eigen tol en een eigen koers te gaan bepalen. Ook dat kan enkel verbeelding zijn. Want wie ben ik om daar een uitspraak over te doen” Hoe kan ik mij vinden in de strekking van dat boek ‘De helaasheid der dingen”‘ Een GROTE aanrader. Omdat wat relatief kan zijn ook als zodanig de revue passeert. En dat in een tijdbestek wat voor een gemiddelde lezer mogelijk niet veel meer dan een uur of drie beslaat. Waar ik mezelf voor een deel in herken. Voor het grootste deel weer niet. En wat soms raakvlakken kent vanuit een verleden. Een overgrootvader zaliger die zich liet portretteren door een langslopende fotograaf. Daarna niet schuwde de ander om een borrel te vragen. Een tijdbestek dat ‘ach(t) vaderlief toe drink niet meer’ aan de orde van de dag was. En waarin de dagen zich in een vergelijkbaar vierentwintig uur heen spoeden. Waarin de nachten niet veel meer waren dan de mogelijkheid te bieden om tot een ongelimiteerde hoeveelheid nageslacht zorg te gaan dragen. Waarin het hemd mogelijk nader was dan de rok. En waarin zijn niet zo stringent ter discussie stond…

maar ter zake: deel drie van het tussenstation! Geniet, en doe dit met jezelf dan maar!

Maar of dat een reden moet zijn er niet aan te beginnen, is een heel andere vraag!
Ook haar leven nam een wending die zij, misschien, niet direct had verwacht, maar zich toch voordeed. Was er die grote behoefte aan samenzijn, kon hij haar dat niet schenken, was zij wel verplicht om een deel van haar bestemming in eigen hand te nemen. Wat haar motief, haar drijfveren ook mogen zijn geweest, de klap van de verandering was daar niet minder om.
In het begin speelde dit zich af in het vage, het weinig zeggende. Het alleen zijn en daar een bewuste keus in maken, heeft alles te maken met hoe of iemand in dit leven staat. Hunkering, het verlangen om samen met iemand te doen, te beleven, troosten om getroost te worden, op het door jou gewenste moment direct contact te hebben met de ander, een ander, laat je soms keuzes maken, waarvan het stilstaan bij het ervaren van een derde in het spel wordt afgedaan in de vorm van “ik moet dit, ongeacht de toekomst, doen.”
Natuurlijk is het hele gebeuren gebaseerd op het feit dat niets zeker is. Natuurlijk ligt de verantwoordelijkheid van iedere stap die je onderneemt, per definitie bij jezelf. Natuurlijk is het zo, dat je er alleen opkomt en er weer alleen afgaat. Maar waarom dan als een wals over de gevoelens van de ander heen jakkeren” Is dat het pure ego”sme, de dubbelheid van ieder mens”
Niet dat het aan de ander is dit kwalijk te nemen of de ander daarvoor ter verantwoording te roepen. Maar is er dan niet nog zoiets als morele verantwoording, die ervoor kan zorgen dat bezoedelde zuiverheid weer van die bezoedeling kan worden ontdaan” Of dwingt het feit van het onvoltooide, wat zich ook in deze situatie altijd blijft voordoen, ook deze situatie maar uit de weg te gaan, door er maar niet aan te beginnen” Hoe moet je stoppen, bij iets wat niet te stoppen valt, niet meer te ontkennen is”
Ook hieruit blijkt, dat niet alleen Gods wegen ondoorgrondelijk zijn.
Er gebeurt van alles, maar het is te vergelijken met het ondergrondse gekrioel van allerlei in de aarde woekerende insecten. Worden zij gedreven door hun instinct, is het onze pretentie dat wij de zaken kunnen verstandelijken, de knop soms zo van het emotionele deel in ons overzetten in het rationele. Ieder voor zichzelf, op zoek naar de verklaring van een gebeuren. Weten we dit te plaatsen, dan zien we dat dit het mogelijke probleem wat dit teweegbrengt, voor ons aanvaardbaar heeft gemaakt en gaan wij weer over tot de orde van de dag.
‘t Lijkt alsof alle cosmetica die voor handen is, voor deze zaken kan worden gebruikt, moet worden gebruikt en dus gebruiken we deze ook. De een verbergt zijn gevoel achter die opge”schilderde grimlach, de ander zoekt een uitweg door het gebruik van moeilijke woorden, een derde verliest zich in op zichzelf gerichte agressie die, op zich, een chantage kan inhouden naar een ander toe.
Je sluit je af van de wereld, door ogenschijnlijk heel open in diezelfde wereld te staan. Je gaat je weer met anderen bemoeien, maar tegelijk straal je iets uit waardoor je ongenaakbaar bent, voor geen mens te bereiken, voor geen ander toegankelijk.
Is dit de kunst, die wij bij anderen zo sterk waarderen, de mogelijkheid om in de huid van de ander te kruipen, het ver”heffen van jezelf tot Kunst” Of speelt ieder zijn eigen (toneel-) spel, ontmoeten wij de ander uitsluitend op het moment van het beiderzijds doorzien van deze situatie” Waar blijft het antwoord, of zal ieder antwoord weer een nieuwe vraag naar voren brengen” Blijven wij zoekers tot het einde der tijden, of ligt ergens rust in het verschiet”
Ook dit is niet wezenlijk van belang. Zie het slechts als een simpel gebeuren, een gebeuren wat uitsluitend kan plaatsvinden tussen mensen. Het pure, het ideale, het bijna volmaakte zal altijd weer getoetst moeten worden aan de praktijk van de realiteit.


iGer.nl

Dus in plaats van met de ‘voetjes van de vloer’ weer met beide bienen in de klai!

Wordt, wederom, vervolgd!