treiNShow

Het zijn de kleine dingen die het doen. Het is de dessertlepel die gevuld raakt.
Een theelepel verschil. Ik drink geen thee noch neem ik suiker zodat een lepel overbodig blijkt.
Ik roer dan ook niet graag. Hoewel…

20090516-1242427620N1505treins1470

Als JU mij mijn gang laat gaan weet ik nog steeds niet wat ik tref. Zo waagde ik mij vroegtijdig naar het Centraal Station van Alkmaar om te ontdekken dat de verwachte voorbereidingen voor de dag van morgen geenszins plaatsvinden.
Dat het nieuwste materieel nog elders vertoeft en dat het hele specifieke stoomluchtje nog geenszins de lucht aan het vervuilen is. Wel een ongevallenwagen.
En een Vossloh. Een dieselloc van Bam. Een RRF loc.
Gedrie”n op een rij. Zonder dieselronk staan uit te puffen.
Om zich straks te laten zien. Te bewonderen.
Want de verwachting van zo’n 25.000 tot 30.000 bezoekers moet nog waargemaakt worden.
En dan oogt dat emplacement heel kaal.
Dan kun je nog foto’s schieten zonder een verdwaalde voet, een schouder, een hoofd of stukken van een jas.
Dan hoef ik nog niet over de hoofden heen te lopen. Dan is er nog geen hond te zien.

Alleen die gele bananen. Met dat speciale blauw. IRM met een knipoog.
Maar wel een die heel lang duurt, zo met die ene lamp.
Een snackwagen on tour. Toiletwagen in afwachting van de juffrouw die voor het onderhoud zal worden ingevlogen.
Althans, dat denk ik. En voor de rest denk ik niet.
Geniet een beetje van een licht gevoel van teleurstelling. Omdat ik nu al meer had verwacht.
Zoals ik ook zo’n aparte sensatie ervaar als ik een plakploeg zie. Van het een of andere circus.
Als dan een stad wordt volbehangen…

Een druppel. En daar nog een. Allengs gaat dit druppelfestijn een eigen leven leiden.
Het deert mij niet, alleen dien ik de camera te gaan beschermen. Water kan van invloed zijn.
Een druppel druipt wat na op mijn schermpje van 3 bij 4.
En ik kiek groten in het klein. En voel me ook als zodanig…

Was vanmiddag op tijd weer aan de hort gegaan.
Nuttig en aangenaam verenigend, wandelend en schietend.
Met m’n olympus. Maar ook m’n pentax maakt furore. Omdat ik beeldjes kan verkleinen.
Dan maakt het niet zoveel meer uit.
De megapixels. Want uitvergroten kent ook een beperking.
Wat mij betreft. 20 bij 30 is een leuke maat.
Kan ik redelijk goed opbergen. Zo vullen zich de albums.
En zit ik regelmatig te kijken.
Naar al die vastgelegde momenten. Van toen. Naar nu.
Voor straks. Voor JU misschien”

BEN GEGAAN

Gebrekkig
zal ik altijd
zijn
daar
de cirkel
niet eerder
naadloos sluit
dan dat ik
mijn gang

ben
gegaan.

Het is als in zo’n moment van Martin Bril.
Het dagelijkse moment wat er even kan worden uitgelicht.
Alsof een telelens de plaats van de microscoop heeft overgenomen.
Niet dichterbij maar een mate van verdieping. De mikrosmos.
En daar dan weer een variabele van.

Ik zie wat JU ook kan zien en als ik kijk…

20090516-1242427482N1505amrtrns1474
kijkt JU dan mee”!