Traditioneel

Feitelijk ben ik een heel traditioneel ingesteld wezen. Ik houd me over het algemeen trouw aan de wetten die wij hebben afgesproken, betaal veelal op tijd, maak gebruik van mijn sociaal democratisch verworven rechten, probeer zo weinig mogelijk buiten de pot te piesen, hanteer over het algemeen de sociale omgangsvormen en daarnaast doe ik een poging om mij ten nutte van het algemeen belang ook nog enigszins dienstbaar op te stellen. Over het geheel genomen durf ik te stellen dat men weinig met mij te stellen heeft. En dat is, in de huidige tijd, een teken dat ik mij anoniem in de maatschappij niet alleen weet aan te passen, maar ook weinig last van mij zal hebben. En toch voldoe ik niet geheel aan die eerder omschreven maatstaf. Neem nu, bijvoorbeeld, vanmiddag. Nietsvermoedend begaf ik mij op de fiets naar huis. Ik pakte de tunnel om huiswaarts te keren en ontwaarde haar. Ik kneep in mijn remmen die piepend mijn wiel blokkeerden, draaide mij om onder de woorden van haar: ‘Ze vreten je niet op, Wik!’, sprak zij maar ik deed net of mijn neus aan het bloeden was. Ik probeer haar nu eenmaal zoveel mogelijk te mijden en slaag daar, in het algemeen, wonderwel in. Maar niet altijd. Juist dan vind ik mijn sociaal gedrag enigszins onaangepast. En gaat mijn eerder genoemde betoog voor een belangrijk deel mank. Ik heb een aversie ontwikkeld. En van die aversie maak ik niet alleen geen moordkuil, maar laat ik dat ook nog eens blijken. Het zij zo.
Misschien komt je zo’n situatie bekend voor. Dan ben ik benieuwd hoe jij daar dan mee omgaat. Speel je de grote levenskomedie, kijk je bewust die andere kant op, of negeer je de hele situatie alsof er sprake is van een plaatselijke mistbank. Of heb je je misschien voorgenomen om, met de aanvang van dit jaar, de ander weer eens mop een meer menselijke manier te benaderen” Heb je je drempel misschien verlaagd, denk je in kansen of welke andere emotionele beweegreden heeft je doen inzien dat het ook anders kan. Laat het mij weten. Opdat ik er ook wat mee zou kunnen gaan doen. Leven op deez’ aardkloot is immers te kostbaar om dit soort ongemakken te bestendigen. Maar zij heeft mijn kleur niet. Haar interpretatie van de omstandigheid komt niet overeen met de interpretatie die ik ben toegedaan. Haar belevingswereld kent, naar mijn smaak, een scala aan beperkingen. En om nu direct van mogelijkheden te gaan spreken, doet geen recht aan de mens die tegenwoordig furore heeft gemaakt in de Josti-band.
Ik verwacht niet direct oplossingen. Maar uw suggestie in deze wordt bijzonder op prijs gesteld. Al was het alleen maar omtrent die ene zin: ‘verander de wereld en laat na zelf met initiatieven te komen!’ Of heb ik nu ergens een fout gemaakt” Een steek laten vallen misschien” Wie dit weet, krijgt van mij de gelegenheid dit te zeggen. Al was het alleen maar om…