Traditie

Aan de vooravond van Hemelvaartsdag:
Een spektakelstuk was het. Een intrigerend schouwspel. Waarbij het ene, doodstille moment, werd afgewisseld door een bedrijvigheid waar menige mierenkolonie met jaloezie nar zou hebben gekeken. En dat alles omringd door duizendkoppig publiek. Het Waagplein in Alkmaar op woensdagavond, aan de vooravond van Hemelvaartsdag. De gillende tweetonige hoorns en het ouderwetse geluid van de Ford. De sirene die een eigen klank naar voren bracht. De opstelling van de verschillende korpsen en de inspectie door de oppercommandant. Veelal de Burgemeester, die in de gelegenheid wed gesteld om op een koperen signaaltoeter te gaan blazen en allen dn in rep en roer bracht. Het korps dat het eerst ‘water’ gaf voor een jaar met die eer mocht strijken. Het dak van het Waaggebouw, dat van stront en andere restanten werd ontdaan tot… het moment dat men ontdekte dat dit het gebouw geen goed deed. En de traditie werd afgeschaft. De Alkmaarse Vrijwillige Brandweer werd ondersteund door Beroepsmensen. Er sprake was van een regionale Brandweer. Het leger der vrijwilligers steeds meer aan andere rol kreeg toebedeeld. En niet veel later het vooral beroepslieden zijn die zorgen voor de alarmcentrale en een 24-uurs bemensing van de Kazerne. Ook voor brandweerman staan bepaalde criteria. Het vraagt een opleiding, het vraagt om een bepaalde conditie, het vraagt om een bepaalde houding, zowel fysiek als psychisch, tijd, uithoudingsvermogen en niet in de laatste plaats ruimte om traumatische zaken te verwerken. En het vraagt om nog iets. Iets speciaals: schuilt in iedere (brandweer)man/vrouw niet ergens heel diep een pyromaan”! Ik zal nier de eerste zijn die zich deze vraag stelt; waarschijnlijk voorlopig nog niet de laatste wezen!
Ik mocht graag in de stad vertoeven, ten tijde van dit evenement. De avond die viel, en zich meester maakte van het plein waarbij veelal met een spectaculaire act het optreden werd afgesloten. Een houten huis in brand, waar olie en vuur het plein in een vervaarlijk licht zette, de meest kolderieke brandweermensen de gelegenheid gaf voor een keer met vuur met emmertjes water te blussen, alvorens de oude Ford ten tonele werd gevoerd om, op die oude manier, het vuur te blussen en de betrokkenen te redden. Andere tijden met andere tradities. Waarbij ik eerlijk moet bekennen dat juist deze nostalgie, ook weer andere herinneringen oproept. Aan de periode dat Circus Boltini nog op het toenmalige Canadaplein zijn tenten opsloeg. De vrouw van Directeur Tony Boltini de stropdassen van de vrijwillige Kermiswachten afknipte. Want ook die diensten werden vrijwillig geboden. Maar veelal eindigde het feest in het circuscafe. Waar Dicky Boltini haar opwachting maakte. Een oogverblindende schoonheid, met het karakter van een kwajongen. En wanneer dan de drank in de man kwam, greep zij haar kans. Gewapend met een schaar nam haar verzameling afgeknipte stropdassen in de loop der tijd alleen maar toe…