Tokkies (Talk of the town).


iGer.nl
Het lijkt zo eenvoudig om bij de pakken neer te gaan zitten, maar als je niet in het bezit bent van enig pak, hooguit wat dozen, wordt het ineens een stuk moeilijker. Nu weet ik wel dat ik niet direct de gebaande paden betreed en dat ik mij nog weleens schuldig maak aan een overtreding wat dat betreft (niet op het gras lopen!), maar ik zou me kunnen voorstellen dat in eenieder wel een kleinere dan wel grotere rebel schuilgaat. Dat rebelse is mij niet vreemd. Wanneer er iets is waar je je op verheugd en het vindt, om wat voor reden dan ook, geen doorgang, komen die pakken vrij snel in het gezicht. Wordt het een kwestie van pakken en kijken of het pak, als zodanig, gegoten zit. Een maatpak als het ware, voorzien van 4 rijen knopen op de mouwen van het colbert.
Ik ben niet vies van een confectiepak. Zeker niet wanneer dit van een spijkerstof is gemaakt, wat kan zorgen voor enige onherkenbaarheid. Daar voel ik me nog steeds heel prettig in. Daar gaat ook, in de regel, die rebel in schuil. Zeker als ik weer eens een poging onderneem om de barbier te vermijden. Hetgeen weer leidt tot zeer onvruchtbare opmerkingen. Want dat ik de kont en de krib in deze niet zal vermijden, spreekt voor zich.
Daar gaat het echter niet om! Het gaat er meer om dat iemand enig initiatief toont om te komen tot… bijvoorbeeld een afronding. Of nog liever mogelijk een doorstart! Want als de berg niet naar Mozes was gekomen, zaten wij allen nog steeds aan de voet van die berg te wachten. Of volgden een spoor dat door een woestijnstorm alsnog platgeslagen en gezuiverd in onherkenbare vorm voor moeilijkheden had kunnen zorgen, ware het niet dat wij tegenwoordig al beschikken over atoomklokken en, niet te vergeten, GPS. Edoch, om nu niet in die woestijn van elektriek afhankelijk te zijn zou een sextant, vermits er iemand is die deze weet te bedienen, een uitkomt zijn. Want ook een schip in de woestijn valt niet altijd te vertrouwen…
Ik raaskal wat door berg en dal en ben me hier, dit keer, volledig van bewust! Tegenwoordig gaat Jan en Alleman onderuit, wordt slechts melding gemaakt van getallen voor wat betreft faillissementen, komt zo af en toe een plaatselijke naam even boven en daarna onderdrijven en laat de overheid na om acties, waarbij nog te redden wat er te redden valt, verre van zich drijven. Liever gezegd, drijven deze weg in een fuik om niet veel later, alsnog, te verzuipen. Dat gaat mij aan het hart. En ik denk dat een enkeling zich dat wel kan voorstellen, terwijl de gemiddelde mens genoeg zal hebben aan de eigen sores. Dus dacht ik, geheel vrijwillig, om wat sores van gisteren voor wat betreft Artiance, op mijn bordje te deponeren. Hetgeen ik bij deze heb gedaan. Drie reacties reeds, slechts een afmelding. Wat mij betreft voldoende om een klein boompje te gaan planten, alleen… ik hoop op meer. Anders zou het op voorhand een gezellige pan kunnen gaan worden en daar leent die ambiance zich niet direct voor. Wel voor een bal, een ander hapje en vooral een drankje. En wat praten, wat kijken, proberen elkaar te steunen dan wel feed-back te geven op dat wat ons heeft weten te binden. De fotografie in diverse vormen en onder verschillende omstandigheden. Waarbij de huidige omstandigheden bijkans in het niet dreigen te vallen…
Een borrel dus ter afronding en mogelijk een kiemplantje voor wat betreft een doorstart! Het klinkt wat optimistisch maar juist in deze gezegende regentijd geeft een zonnetje wat onder de mensen wordt gebracht een reden tot een glimlach. Al was het alleen maar om een gepensioneerde knakker van de straat te houden of juist met een opdracht de straat op te sturen! Hoor van jullie en kijk uit naar de komende donderdag 4 oktober bij de Societeit aan het Luttik Oudorp! Rond de atoomklok van 20.00 uur!