Toezegging…

Vaak blijkt dat ik wat terugkeer in mijn brein. En dat het in die hersenkronkels gaat om een proces dat ik me niet altijd even bewust ben. Dat ik bezig ben mijn diepere gedachten om te zetten in een helder en te volgen pleidooi. Omtrent leven en alle curiositeiten die zich in het leven voordoen. Het feit dat ik een keuze maak om wel het ene te doen dan wel het andere te laten. Of dat ik weer eens heb nagelaten om een bericht dat ik de wijde wereld heb ingestuurd ook wel bij de betreffende in de bus is gekomen. Het maken van kerstkaarten en proberen om daar in een bijzonder cryptische omschrijving iets van mijn kronkelingen met die ander te delen. Of een spel bedenken dat niet direct om de inhoud gaat maar waarbij de verpakking niet veel meer is dan een verpakking. Hetgeen mij dan de nodige hoofdbrekens kost, die ik daar echter graag voor over heb. Of dat… anderen zich anders hebben voorgedaan dan dat ik in eerste instantie had gedacht. Dat mensen de neiging vertonen om een ongekende inhaligheid ten toon te spreiden. Dat het vaak draait om GELD, waarbij Freek de Jonge in het verleden reeds gewag van heeft gemaakt. Dat het niet altijd de schuld is van het kapitaal en dat het geven van een groet, van een hand of van een kus een wezenlijk verschil kan uitmaken. Dat inhaligheid ook een kenmerk is van de mens die ons omringt, dat een slachtoffer rol niet altijd leidt tot vormen van medelijden en dat er ook mensen zijn die gewoonweg een schop onder hun hol verdienen. Daar ben ik over aan het broeien gegaan, blijkt achteraf en k heb mijn kerstgedachte op papier gezet. Waardoor het spel dat leven heeft misschien ook nog wat inhoud van mijn kant zal gaan krijgen… En ik neem me voor om dat gedachtegoed op vrijdag de wereld in te sturen, maar houd mij niet aan deze toezegging…