toen en nu


iGer.nl
Een maatschap van cardiologen.
De vraag:
wie doet wat, waarom en wanneer wordt in de bespreking van woensdag besproken!
Het onderzoek:
vindt plaats op de vrijdag; nadere bevindingen liggen stil; het weekend kondigt zich aan.
De bijenkorf raakt uitgestorven; een enkele werkbij poetst het bed.
De zondag:
niet doorheen te komen, wegen omtrent verandering in gewicht kan, maar hoeft ook niet. Controles vallen tegen. Slechts 1 x aan het digitaal bloeddrukmetende opblaasapparaat.
De behandeling:
een ander lid van de maatschap. Een lid van de maatschap. Een andere, mij onbekende, naam.
Hij kondigt aan: morgen naar huis. Zondag niet thuis. Terug in dit z-huis.
Maandag, dat gaat vlotter, voor de dotter.

Heeft U de uitslag al!”, speelt door mijn hoofd.

Zaalvisite lopen.
En met gepaste gêne word ik deelgenoot van ander mens kwalen, van ander mens intimiteiten en wordt een ‘burn-out’ een niet mis te verstane ernstige depressie genoemd.
Wil ik dit weten”
Kan de maatschap dit weten”
Welke kundigheid wordt hier vertoond”
Welke kwaliteit komt hier tot uiting”
(In-) Competentie!”

Met welk een knulligheid wordt dit ‘vlagvertoon’ gepresenteerd”

Met welk een knulligheid wordt dit ‘vlagvertoon’ gecontinueerd”

Ik reis liever af naar de Nationale Vlootdagen.

De garantie voor anonimiteit!


iGer.nl 
Zou het nu misschien anders gaan”
Een aantekening omtrent zaken die mij in het verleden stoorden. Niet zozeer omdat het ook mijn zijn in dat ziekenhuis toen betrof, maar meer de wijze waarop de specialist zich manifesteerde. De goeden niet te na gesproken. Maar meer de personen die met een air van halfgod de overtuiging van kennis en kunde naar voren brachten. Niet het vermogen tot hun beschikking hadden zich als mens te verstaan. Met een simpel en eenvoudige menselijke bejegening in staat waren dat gekwetste hart weer onder de riem te steken. De emotie en de feitelijkheid integraal naar voren te brengen. Het kwetsbare van de ander onder ogen te zien.
 


iGer.nl
En daar op te anticiperen. Daarop een stuk menselijk gedrag te gaan vertonen. Als het ware het beschermende van de ‘witte jas’ af te werpen. De stethoscoop minder openlijk naar voren te laten komen. Gewoon te zijn. Als mens in gelijkwaardig menszijn. Vind ik voor vandaag wel zo mooi. Dus laat ik het hierbij.