… toe te voegen…

Soms is het goed om dingen uit hun verband te rukken. Om in te zoomen op een klein deel van een groter geheel. Of om fragmentarisch met een vorm van het grote geheel om te gaan. Dat gevoel bekroop mij gisteren, terwijl ik de expositie van Karel Appel in het Gemeentemuseum in Den Haag bezocht. Grote werken vergezeld van een documentaire terwijl Appel bezig is zich uit te leven op een groot doek. En met dat grote uitleven ontkom ik er niet aan dat er woede in de man huist, dat zijn agressie zich richt op niet alleen de verf waarmee hij zich ontlaadt, maar ook de krachten die zich in hem voordoen uit door met een paletmes het geheel te lijf te gaan. Waardoor zijn uitspraak van wat aan rotzooien letterlijk in mijn verbeelding tot leven komt. Vrijman wist hem wat dat betreft prima te portretten. Appel die in een eerste ogenblik wat weg heeft van Stalin, in een volgend moment alles heeft van wat die zelfde Appel kenmerkt: kunstenaar. Schilder. Lid van de Cobragroep. Foto’s die hem met Constant en Corneille laten zien. En zijn muze: Machteld. Een voorproefje in de Fundatie genoten en nu een overzicht van de geweldenaar in Den Haag. Dat ook nog eens werken van Klimt en Schiele laat zien. De verfijning van Jan Toorop in datzelfde gebouw. Kunst dus en daardoor ook weer de smaak van cultuur. Wat is nu kunst en hoe verdraagt cultuur zich nu tot kunst. Is het kunst wanneer ik in Scheveningen foto’s maak van de pier, het Kurhaus dan wel een beeld vastleg van een hotel dat bestaat uit witte tegels”! Wanneer Beelden aan Zee recht doen aan het Museum van diezelfde naam”! Wanneer ik de witte voormalige visserswoningen vastleg”! En wanneer een vergelijking wordt gemaakt met die eerder genoemde werken van Appel”! Of de puinbak bij een woning fotografeer die ook iets aangeeft van de bewoner”! En toch leg ik dit vast, om niet veel later daar weer melding van te kunnen maken. Vandaag dus en met een ander oog gericht op morgen. Want ook morgen zal zich weer het een dan wel het ander voordoen. Zoals ik gisteren en eergisteren in Den Haag mocht resideren. En er ook niet aan ontkwam om een bezoek te brengen aan Van Stockum. Me niet direct schuldig heb gevoeld door het feit dat ik er wederom in ben gelaagd om een tweetal fotoboeken aan mijn bagage toe te kunnen voegen…