tobacco

20090620-1245435968N1706verkade756

Woorden liet ik zomaar vallen. Vallen, op papier. En vroeg mij niet vaak af waar deze woorden hun oorsprong vonden.
Want vanwaar zij kwamen en naarwaar zij gingen, ik ben de schrijver en niet meer dan dat.
Daar had het in ieder geval wel wat van. de verbazing als zij mij weer eens permitteerde om de stomme invallen op een ander moment onder ogen te komen. Als ik zo de stukjes van Martin Bril lees is het voor een deel ook die herkenning waar ik pas nu deelgenoot van ben geworden. En dat allemaal naar aanleiding van dat bericht in de krant.
Waar hij op de bijna laatste treden van een trap zat. Met achter zich die stapel boeken. En voor zich…

Daarom en ook daarvoor nam ik die trap in het Verkade museum.
Alwaar een jonge dame voor mij de trap afliep.
Met vederlichte treden die trap naar beneden nam. En ik een keuze maakte.
Zij erop van achteren in de neergang of juist alleen die trap.
Zonder enig iemand. Verlaten. Ik koos voor het lijnenspel.
De zuiverheid waarin geen sprake was van enig leven.
Waar de kijker slechts zijn eigen gedachten over kan laten gaan.
En waar, indien er over een zijn wordt gesproken, een haar ook op haar plaats kan zijn.
Om niet in onzijdigheid terecht te komen. Want onzijdigheid is uit den boze.

Zoals Ellen vol vreugde in de kamer wachtte. Een goede afronding van haar stage.
Een boek wat haar ten deel viel. En wij elkaar omhelsden. Zonder enige vorm van last.
Of van een schuilen. Verschuilen niet nodig is. Omdat de kernen zuiver zijn.
De omstandigheden voor ‘enige’ vertroebeling kunnen zorgen.
Zoals wel vaker niet zichtbaar is.
Maar wel zichtbaar gemaakt kan worden. Zichtbaar is geworden.

Het proces van vallen en opstaan. Van struikelen en proberen overeind te blijven.
Van lichtzinnig tot zwaarmoedig en dit dan weer zichtbaar in gedrag. De hangende schouders.
De gedoofde lichten. De flonkering die zich elders voordoet.
De plooien die steeds dieper trekken en groeven worden in een uitgetaand gezicht.
De grauwsluier waaronder zoveel verscholen raakt. En dan…
Dat moment waarop de schellen vallen. De zon krachtig tussen de kieren van het gordijn heen loert.
Wacht tot het moment waarop een paar handen aan de rand gaat trekken.
En dan met zo’n felheid oplicht dat het, voor even, alle kleuren in een wit licht te kijk zet.
Waarbij contouren vervagen. Waarbij sprake is van een oogverblindend zwart en wit.
Geen sprake is van enig grijs.
En juist het grijs de voorkeur krijgt.

Maar wat hierboven staat klopt van geen kanten.
Daar wordt, als je dit terugleest, alleen maar over tegenstrijdigheid gesproken.
En dat is wat het leven is: één grote paradox. Althans in mijn beleven.
Want doe ik het een dan kost het wat anders en doe ik wat anders dan gaat het ten koste van het een.
Alsof yin zodra de eerste letter van y ang zich voordoet direct alweer positie kiest.

In ‘Het beste boven’ valt een bundeling van toespraken van Jan Nijhof te lezen.
Deze was ooit Hoofd verplegingsdienst van Duin & Bosch en bij zijn,
ietwat geforceerde afscheid, kreeg ik alle teksten voorzien van een persoonlijk woord.
Jan had ook veel van de onbegrepene: met zijn indringende blik, zijn lange gestalte
en de tekening van Rudolf Steiner die hem, in zijn leven, wist te inspireren, schreef hij toch geschiedenis.

Jan Nijhof/Chakra model Chakra/Jan Nijhof.

Chakra (uit het Sanskriet) in de betekenis van een wiel een draaiend, levend wiel.
Een rad van avontuur met een wetmatig proces wat de ondertoon voerde.
De mens die hier de rollen verkreeg door de mate van snelheid waarmee het wiel ging rollen.
Jan moest tegen veel vragende blikken en opgetrokken wenkbrauwen optornen.
Maar deed dit, met verve. Zoals Jan wel vaker met verve ten strijde trok.
De roepende was en vaak ook bleef, in die woestijn. Ook hij was een kind van zijn tijd.
Ook hij maakte keuzes. En het was bijna voorspelbaar dat na zijn afscheid van Duin & Bosch
zijn verdere leven het karakter kreeg van de kluizenaar.
Want juist hij was goed in staat om zijn zijn te stroomlijnen.
Uiteindelijk slechts ten koste van zichzelf…

Ik draag daarom vandaag procesmatig aan Jan Nijhof op.
Omdat ik hem vorige week toch wel node gemist heb!

PROCESMATIG

Hard zul je zijn, nee
moet je zijn
hard kan je zijn, ja
als het moet
hard was je zijn, nee
zul je zijn
hard vochtig als het
moet een
opgave zijn
te zijn zoals
je niet wilt
zijn, zo te
zijn zoals je
bent zo ben
je altijd wel
geweest, voor
jouw zijn

gekrenkt.

Leven:
stabiliseren is en blijft een doodnormaal en enerverend gegeven!

20090620-1245436143N2805stalling173