Thuis… in de jaren '60…

‘Niet alleen tijdens dienst, maar ook op verlofreizen is men verplicht in uniform te reizen met speciale treinen.’ Wie in een gewone trein wordt aangetroffen, heeft heel wat uit te leggen aan de marechaussee. Daarnaast bestaat de groetplicht tegenover meerderen. Binnen de kazernepoort moeten alleen de hogere officieren gegroet worden, buiten de kazernepoort ook de lagere officieren.
Een voorschrift waar ik me ook ooit aan mocht houden. Een voorschrift was verder dat het uniform in het geheel gedragen werd. En toch is het mij een keer overkomen: naakt! Zonder ergens in de buurt een schutting naar die gelijknamige Nederlandse film. En een Marechaussee die toezicht hield. Mijn Militaire paspoort vroeg. Mij noteerde, hetgeen uiteindelijk weer een straf wachtweekend tot gevolg had. Of die keer dat ik, met uiteindelijk een gladgeschoren kop, zes weken later er weer uit werd gepikt om op vrijdag, voor een weekendverlof, een bezoek aan de barbier te gaan brengen. Volgens de sergeant stond ik op de nominatie voor langharig…
Hetgeen zich later in mijn leven regelmatig voordeed. Dat ik de kapper meed. En dacht door dit lange haar te dragen in mijn voorkomen knapper zou zijn. Hetgeen ik nu, na zoveel jaren,durf te betwijfelen. Zoals ik ook wel aan andere dingen ben gaan twijfelen. De noemer goed en slecht en de balans daartussen. De pro’s en de con’s, gelijk die gelijknamige song van Roger Waters. Want de vraag wie mijn ‘helden’ waren, valt niet een, twee, drie te beantwoorden. Waren er wel helden”!
En als deze er waren, wie waren dit dan”! Niet direct Joris Driepinter. Of Kwatta. Flipje, waarbij het flippen van Flip misschien door Freek van een dubbele bodem werd voorzien. De Neerlands Hoop misschien” Kapitein Rob” De Kinks” Of toch de Rolling Stones, om wat radicaler dan de Beatles te zijn. Mijn Dinky Toys”! Maar dat waren geen helden! Maar wel: ‘altijd het eerst met de laatste modellen.’ Geen Marklin maar Trix Express. Geen Puch maar een Mobylette…
Dappere Dodo”! Geen denken aan, en toch keek ik. Met alle andere buurtkinderen verzameld, nadat een stuiver was betaald en de schoenen in de hal van een flat waren verzameld. Dan is het nog ergens in de jaren vijftig. Dan ook staan de jaren zestig op springen. Op een manier die nu, als een omwenteling der maatschappij beschouwd kan worden. Waarbij ook toen ongekende mogelijkheden tot de mogelijkheden gingen behoren. Het rijk van het paradijs, hetgeen zich door de jaren heen alleen maar uitbreidde tot…
Het is nu een andere tijd, het zijn ook andere geluiden, en de bomen groeien al jaren niet meer tot in de hemel. De bodems van verschillende portemonnees komen in zicht en van diverse beurzen zijn de bodems reeds opengeklapt en gescheurd. De nog aanwezige muntjes vele kanten heengerold en in evenzovele bodemloze putten verdwenen. Vandaag was weer zo’n bijzondere dag. Dat mensen gewezen worden op het verschijnsel dat iedere dag wel een betekenis heeft. Behalve dan die dag van Ruud Schmitz: 7 mei. Vandaag was het de dag van het Park. Even stilstaan bij de bijtjes die het loodje leggen en de bloempjes die dreigen te breken in de knop. Zo’n dag. Waarop het grijze van het weer voor een deel de stemming kan bepalen. En ik het, in het kaden van laat eigen gedachten prevaleren, het niet nodig acht deze tekst van een beeld te voorzien.
Mogelijk dat morgen…
P.s. en dat naakt zijn…”! Die dag droeg ik geen baret!