Thomas

Een tijdje terug. Wat bladeren in mijn geschriften. In een tijd waarin een vloedgolf van woorden mijn pen uitvloog. Een wirwar van letters in een stroom van zinnen. Veel onzin zinnen omdat ik niet altijd bij zinnen was. Bijkans verzoop in de bijzinnen. Maar moest dit kwijt. Ten faveure van mezelf in mezelf, toen. Was aan het overleven en raakte veelal de draad kwijt. Maar schreef en schreef en schreef en gaf mij over. Aan mijn eigen overgeven.


iGer.nl
Zoveel emoties, zoveel niet te plekken prikkels en de plaats waar ik mij bevond voorspelbaar, thuis. Een pen, een glas, een fles en sjekkies. En een hete brij van letters die zich, in eerste instantie, tot woorden vormden.
Nu, bijna twintig jaar later en in het gelukmakende bezit van dit medium raak ik de straatstenen en daardoor krijgt de plek een plaats. Schaduwen uit mijn verleden en een knipoog naar het nu, mijn heden. Mijn mogelijk heden. Mogelijkheden dus!
Denk ik na over het woordje in. In is binnen in mij. Het fenomeen van inside. Door van binnen naar binnen te kijken, vervagen velerlei dimensies. Zaken laten zich ook niet altijd benoemen, laat staan dingen. Dingen hullen zich nog meer in een gewaad van schijn. Transparantie met een kleurtje. Als die Thaise wensballon die nieuwjaarsnacht het luchtruim koos. Een eigen koers bepaalt en niet veel later een eigen plekje zocht. En waar de hand van Jeffrey een rol inspeelt.


iGer.nl
Keer om naar heen om terug te gaan en wat vooruit te denken. Want denken blijft. En kijken ook! Rond mij heen te kijken. Om mij heen kijken. Zoals vandaag. Ik er weer niet aan ontkwam. Om nieuwe teksten van het IJkkantoor op te slaan. Met van die vermaledijde plaatjes. Die er gisteren niet waren. Om even voor wat anders zorg te gaan dragen. Zoals ik vandaag weer bij morgen stil ga staan. Morgen vandaag.


iGer.nl
Ik. Als waardig middelpunt. In het belang van ik. Ik ben mijn eigen belang door het middelpunt te zijn. De as waarom de wereld wentelt. De wereld waar ik in deel. Waar ik deel in ben. Omdat ik ben. Omdat ik niet blijf. Omdat ik relatief ben. Niet alles relatief is. Omdat ik kijk. Omdat ik wakker lig. De wekker niet meer gaat. Omdat ik geniet. Op mijn manier van de dingen.
Want dat andere verhaal liegt er niet om. Afscheid van Thomas. Naam: Lucas Colnot. Leeftijd: 49. Woonplaats: Schoorl. Beroep: Garagehouder. Daarnaast: Vader.
Thomas (22), student aan de kunstacademie. In september vond hij het genoeg. Met een tas vol stenen op de rug gebonden, stapte hij van de Waalbrug in Nijmegen. Nadat hij was gevonden werd hij opgebaard in het tuinhuis van zijn vader. “Hij was een talentvolle jongen die prachtige toneelvoorstellingen speelde en niet onverdienstelijk kon dichten. Gedichten die achteraf gezien nauwkeurig laten zien hoe hij tegen het leven en het wereldcircus aankeek. Met een zeer kritische blik. Te kritisch omdat hij niet langer wilde leven. Thomas was geneigd het glas halfleeg te zien en het grote spel op aarde als zinloos te beschouwen. Daarmee haalde hij de glans en de waarde er van af. In een brief zei hij er spijt van te hebben, maar ook dat hij niet anders kon. Zonder iemand er in te kennen, heeft hij het gedaan. Met vierhonderd mensen hebben we afscheid genomen. Ik ervoer veel liefde en niet zozeer het verdriet. Ik blijf kijken naar het mooie van het leven. Het gemis van een prachtig kind wordt er niet door weggenomen, dat hij er niet meer is kan me verdrietig maken. Maar ook besef ik hoe kostbaar en bijzonder het leven is en dat het vraagt geleefd te worden. Thomas zag het helaas anders.”


iGer.nl
Niet bepaald de doodgewone dingen. Zoals wij het ooit zongen. In Schakels. Geenszins de doodgewone dingen. Er over zingen kan ik niet. Tenminste nu niet. En die tekst” Vraagt erom juist nu stil te staan. Bij de dingen. Of om weer eens iets te laten zien. Want dat was ook een deel van zijn. Gisteren. Of eergisteren. Wat nu een eeuwigheid geleden lijkt. Dat laatste stuk in de Heijermanscyclus. Het doorbreken van de ketting. Door toch weer die zwakste. Van buiten niet zichtbaar, edoch van binnen. Me verliezen in een personage. En daardoor in een rol.
Een rol die ik zelf van een inhoud mocht voorzien. Waar je stukken van jezelf in legt. En waar een reactie van een toeschouwer mij toch wel aan het denken zette: ‘nu ben je veel aardiger dan toen” Ik schrok toen je zo te keer ging!’


iGer.nl
Was het de overtuiging” Misplaatste woede” Of gewoon een deeltje van mij” Een duiveltje wat ergens in mij verscholen ligt” Een duiveltje wat wij allen wel kennen” Een tegenhanger van de engel” Wie zal uiteindelijk de veerman gaan betalen” Ik” Jij!” Wel degelijk!
Engelen en duivels: zij kijken, lachen en wachten af.
Vol verwachting!

WEERLIGT

Laat mij met zinnen spelen

– niet verwoord is ongehoord –

dan kan ik delen

– ongelezen – dwaal ik voort

durend en bordurend daagt

het oosten westerlicht

doe ik mijn gordijnen

dicht en tol ik in de ruimte

zoek het licht dat ergens

in mij – en in die ander –

zichtbaar en geborgen weer

ligt in een ander hoekje.

26-01-’93.-1.

Een jaar of wat geleden. Zo’n beetje uit de tijd. En onderwijl ging de tijd door.
Leiden. Leed. Geleden. Uitgegleden. Wat is goed” En waar gaat het fout”


iGer.nl