Theorie & praktijk ( van alles of iets)

Door 25 maart 2015

Het is maar goed dat alles zich niet laat verklaren. Wanneer de theorie van alles alles duidelijk zou maken, blijft er niets meer over. Tenzij er op datzelfde moment zich wat anders voordoet. En wanneer dit zich dan weer voordoet zal menigeen er alles aan doen om dit weer te verklaren. Een vorm van een perpetuum mobile wat een zoektocht naar het geheel overbodig maakt. De slingerbeweging die eindeloos doorgaat, de resonantie die nergens in het heelal eindigt. Hooguit op een ander moment wordt weerkaatst opdat de tijd de kans krijgt juist dit signaal op te vangen. Andere dimensies zullen ontstaan waardoor het bekende menselijk bestaan als een fossiel de eeuwigheid ingaat. Ook daar valt hooguit naar te gissen. Nu zie ik mezelf nog absoluut niet als een fossiel, hoewel ik daar de mogelijke kenmerken van vertoon. De passie van het verleden die voor een belangrijk deel door de tijd is opgeslokt, de idealen die een latent karakter zijn gaan vertonen, de overtuiging die heeft ingeboet en de activiteit die voor een belangrijk deel in passiviteit is overgegaan. Het vooronderstelde loslaten dat ruimte kan gaan bieden aan nieuwe inzichten, veranderde idealen en de waarheid die ook steeds meer ter discussie staat. De vrijheid die ik me tegenwoordig permitteer, de ruimte die ik inneem en de vraag met welke anderen ik die ruimte wens te delen. Mijn gedachtegoed, mijn huidige overtuiging, de keuzes hieraan gekoppeld en de mogelijke teleurstellingen die zich voordoen. Kunnen voordoen, want dat teleurstellingen voor een belangrijk deel mijn richting bepalen, is absoluut niet op mij van toepassing. Noem het elementen die doen denken aan een realisme, iets tussen optimisme en de tegenhanger. Waarbij ik dit keer nalaat om deze tegenhanger expliciet te noemen!

Geregeld heb ik de behoefte om met mezelf in conclaaf te gaan. Een concilie met mezelf te beleggen. De voor- en de tegens tegen het licht te houden en daar een hanteerbare modus uit te destilleren. Iets waar ik iets mee kan, door simpelweg te doen dan wel te laten. Gelijk ik een bericht ontving. En dat bericht mij weer eens aan het denken zette. Ik ging in het verleden op zoek naar twee namen: Riet en Luc. Probeerde op die manier mijn verleden tot leven te wekken. Slaagde hierin helaas jammerlijk. Eenvoudigweg doordat het wereld wijde web het af liet weten. Gisteren als het ware, terwijl het nu vandaag is. Zij leven nog. Staat in het bericht. Waarbij Riet aan het dementeren is. Hetgeen niet eens zo bijzonder hoeft te zijn. De B van Bijzonder behoed je nu eenmaal niet om ook aan ouderdomsverschijnselen ten onder te gaan. Hetgeen ik tot mijn niet geringe verbazing zelf heb mogen ervaren. En waar ik gisteren mijn onzorgvuldigheid kwalijk nam, is het mij vandaag gelukt om die vermaledijde USB-stick weer tot leven te wekken. Nadat deze een geheel wasmachineproces had doorstaan en daarna getroost werd door de droger die er alles aan heeft gedaan om ook dat proces tot een positief geheel af te ronden. Hijdoettutnog. En dat vind ik dan weer verbazingwekkend, terwijl ik gisteren ontdekte dat ook moordlustige gedachten mij niet geheel vreemd voorkomen. Gelukkig wist ik dit te beperken tot mijn eerder genoemde zelf. Ik dwaal weer wat rond op mijn wegen en realiseer me dat deze vorm van bewegen mij ook nog eens in vorm houd. Hetgeen dan weer een prettige bijkomstigheid is. En met die bijkomstigheid valt het leven dat ik leef in de regel mee! Waarmee ik niet wil zeggen dat… die eeuwigheid als uitgangspunt, de duur van een mensenleven slechts een moment duurt!

Tags: ,

Dit bericht was geplaatst op woensdag, 25 maart 2015 om 15:08 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.