Thanatos


IMG_1493
Heel voorzichtig bewegen ze zich. Verkenners. Wegbereiders. Misschien wel weg voorbereiders. Of iets dat daarop lijkt. Daar voor door dient te gaan. En niemand die daar iets omtrent kan verklaren. Misschien. Waarschijnlijk. Mogelijk wel zeker. Maar wat is zeker vandaag de dag” Ja, een ding: de dood. Wim is om 13.30 uur vandaag ter aarde besteld. Begraven. Heeft zijn levensweg afgelegd. En maakt nu plaats voor de herinnering. Woorden mocht ik daaraan wijden. Woorden heb ik daar aan gewijd. En nu…”! Het is voorbij. Voorbij ook de tijd. De tijd waar ik een haat en liefdesrelatie mee heb. De tijd” Ik raak hem kwijt. Op mijn tocht naar mijn eigen einde. Met alle zekerheid. Eros en Thanatos. Griekse woorden. Woorden ook al zo oud als Methusalem” Ach, ze staan hier en dat op zich is dan weer een andere zekerheid. Het feit dat ze hier staan, geeft een mate van voldoening. En toch raak ik ze kwijt. Ook dat geeft dan weer zekerheid. Het heeft veel weg van een lemniscaat. Die oneindige 8. Een achtbaan waar ik me regelmatig aan overgeef. Maar niet de idee koester dat de omstandigheid er met mij vandoor gaat. Want dan zou ik de grip op mijn bestaan verliezen. En die illusie heb ik niet. Of misschien ook weer wel. De enige die hier het antwoord op weet te geven, ben ik zelf. En wie ik zelf ben…


IMG_1492
Een beetje een rare week. Een week van bezinning aan de ene kant en de andere kant het idee dat dingen langs mij heen gaan. Langs mij heen zijn gegaan. Vormen die doen denken aan berusting enerzijds en de andere kant elementen van een uitdaging in zich bergen. Alsof ik in verschillende werelden ben komen te verkeren. En daar overheen kwam ook nog eens die film van Polanski: Repulsion. ‘De Afkeer’, zoals de Nederlandse luidt. Een film die een beeld schetst van de wereld van een schizofrene vrouw. Of liever gezegd: van een jonge vrouw die lijdt aan schizofrenie. Voorbeeldig verbeeldt door een jonge en bijzonder aantrekkelijke Catherine de Neuve. Ooit meegemaakt in de Cinetol bioscoop in Amsterdam. In de Tolstraat. En dat alles in het kader van ooit Bert Klunder. Op een donderdag waarschijnlijk. Want dat was onze vaste Klunderdag. Dat was ook de constante ontmoeting met jezelf. Met de anderen waarmee je de lesgroep bevolkte. En de momenten waarop de wereld van het anders zijn, de waanzin dan wel die andere beleving van mensen in dat gekkenhuis, als het ware aan den lijven werd beleefd. Gevoed in onzekere zin. Want wij mochten ons in rollen hullen. Stonden niet altijd stil bij het feit dat juist in die rollen aan het eigen zijn werd gewerkt. Geschaafd. Gekneed. Gewerkt. Gegekt om daar beter van te worden. Inzicht te verkrijgen in juist die wereld van die bijzondere mens; de krankzinnige.
Retoriek in bepaalde zin. Retoriek in bepaalde waanzin. Gelijk dat beeld in het Rijksmuseum: Razernij. Ooit op de binnenplaats van het Dolhuys in Amsterdam te vinden. Nu een 1900 kilo zwaar beeld. Om een deel van de geschiedenis der Nederlanden aan ‘den volke’ te tonen. Te kunnen tonen.


IMG_1491
Ik schoot wat beelden. Maar het heeft veel weg van druppels op die gloeiende plaat. Maar voor vandaag, kan ik me in die druppels vinden. Al was het alleen maar met het oog gericht op morgen. Met het oog op morgen. Want dan is het gewoon weer zaterdag. En neemt alles wel weer een loop. Een beloop. Weekend. Geniet er maar eens wat bewuster van. Simpelweg omdat die mieren de wegen aan het voorbereiden zijn. Want die twee mieren waren vandaag de aanleiding. Van deze woorden dit keer.


IMG_1494