Terugblik

Op zich is het een loffelijk streven. Het zoeken naar evenwicht. Alleen ben ik bang dat ik daarvoor niet in de wieg ben gelegd. Waardoor die andere drijfveer bloot komt te liggen, te weten: angst! Simpele angst als het ware. De drijfveer waarop menig mensenleven is gestoeld. Waar echter vaak weinig woorden aan gewijd worden. Vanuit een mogelijke zwakte. Misschien wel vanwege die zwakte en de kenmerken daaromtrent. Want niemand laat zich voorstaan op zijn zwakke plekken. Hooguit dat, door de alom aanwezige ontkenning, een ander daar doorheen weet te prikken. En dan kunnen de rapen gaar zijn. Van die gare rapen heb ik mij gisteravond/vannacht bediend. Doordat hele phishing gedoe. Maar er was wel degelijk een component nieuwsgierigheid wat mij die link deed aanklikken. Gewoon om te zien in welk een valkuil ik verstrik zou raken. En dat heeft weer iets weg van een vorm van baldadigheid aan de ene kant en een wat heb ik te verliezen aan die andere. Zo slinger ik wat heen en weer tussen het een en het ander, waardoor mijn balans regelmatig doorslaat. Psychologisch gezien valt het een en het ander wel te duiden, de andere kant is dat ik me daar ogenschijnlijk niet druk om schijn te maken. Maar, heel eerlijk gezegd, doe ik dat wel degelijk. Ik betrap me er gelijktijdig op wel degelijk met een carpe diem gevoel de dag te aanvaarden in de wetenschap dat een belangrijk deel van mijn hart, buiten mij om, wordt aangestuurd door Titje. Zolang het systeem ervoor zorg draagt dat ik kan zijn zoals ik ben, de dingen kan doen die mijn bestaansrecht laten continueren en ik, op mijn manier, van de dingen geniet die zich voordoen, maak ik me daar bepaaldelijk niet druk om. Maar…
ook ik heb wat met de dood. Wanneer ik uitspreek dat ik niet eerder zal gaan dan wanneer het mijn tijd is, doe ik bepaald geen uitspraak die in menig ander hoofd zich ook zal voordoen. Gedachten die niet op zichzelf staan, maar die juist menigeen zal beamen. Alleen… en dan komt die weer, wanneer doet zich die gelegenheid voor” Bij mij was dat gisteren. Waar ik in het verleden verondersteld werd de rol van het slachtoffer op mij te nemen, bleef ik dit keer vrij rustig zitten en kwam juist het fenomeen van de angst ter sprake. Angst. Als drijfveer. Angst waar een deel van mijn leven in de herfst van mijn leven op is gebaseerd. De winter is nakend. Dat ik de negentig zal halen, ik hoop niet dat mij dat gegeven is. De andere kant is echter dat wanneer mij dit wel gegeven is, ik waarschijnlijk ook anders tegen mijn leven aan zal kijken dan dat ik op dit moment doe. Een terugblik met mogelijke momenten, waarop ik het een deed, en het ander had verwacht. Het omgaan met voorspelbare teleurstellingen. Het onverwachte dat zich voordeed en dat als geluk valt te beschouwen. De eenzaamheid en het gelijktijdig ervaren van een gedeelde gezamenlijkheid. Zoals gisteren. Met Kerst. Met veel dochters. Eigen dochters en een schoondochter. Waarbij ik de neiging vertoon om mij in mijn eigen cocon terug te trekken. Een actie die zich wel vaker bij mensen die getroffen zijn door een hartlijden schijnt voor te doen. Een hartlijden dat doet denken aan een hard lijden wat het geenszins is. Waar praat ik over. Ik geniet maar vergeet veelal dit genieten te delen. En dat valt mij kwalijk te nemen, ware het niet dat dit voor mij een mogelijkheid bied om bij mijn eigenheid stil te staan. Hetgeen dat weer wat egocentrisch aandoet. Dat moet dan maar. Daar heb ik wel vrede mee. Maar dat ik de ander daardoor tekort zou kunnen doen…