Terug geslingerd…

Door 23 maart 2015

Dan word ik een heel eind in de tijd terug geslingerd. Heeft dat wel in op Zondag? Terdege! Was het alleen al omtrent de reden van deze bijeenkomst. Hoogmoed. En de conclusie dat wanneer mensen elkaar op hetzelfde vlak treffen, de ontmoeting evenwichtig zal zijn. In bijkans de meest letterlijke zin. Het heeft geen zin om omhoog te kijken gezien de versluiering die bij hoogmoed een rol kan spelen. Wanneer Leonie Jansen dan ook begint met de mythe vn Narcissus, het verhaal vertelt, wordt allereerst de spiegel voor gehouden. En dat beeld, dat spiegelbeeld brengt steeds weer die aardse toon voort. Waar de Kift dan ook nog eens het een en ander aan bijdraagt: een nummer getiteld kakkerlakken. Neen, ook dit keer zijn het niet de eerste de besten die hun preken de ruimte in slingeren. Wat te denken van Bas Haring als (s)preker, Hannah Wagendorp die een column naar voeren brengt gerelateerd aan de huidige tijd en Leonie Janssen die Leo Derksen interviewt naar aanleiding van zijn boek: Zijn wij wel narcistisch genoeg? Het laat zich raden. En wanneer het geheel ten einde loopt, wij allen het gezamenlijk gezang aanheffen zijn het dit keer de woorden van Armand (hetgeen iets zegt omtrent de gemiddelde populatie van juist deze gemeente, waar ik mezelf volmondig onder schaar!) dat wij te min zijn, omdat wordt ook nu de balans bereikt. En geeft het bepaaldelijk voldoening wanneer ik de ander ook recht in de ogen kan kijken. Hetgeen mij een val bespaart…

IMG_6314IMG_6316

Maar eigenlijk gaat het daar dit keer niet om. Niet dat ik me verse soep niet goed liet smaken, niet dat Marjan en Cor geen aangename tafelgenoten zijn, maar meer die dame met dat witte haar die mijn aandacht trok terwijl ik me afvroeg of zij juist mijn aandacht wilde trekken of dat er mogelijk iemand bedoeld werd. Om mezelf enige afgang te besparen, gaf ik haar een knikje (geenszins genadig!) en zocht tegelijkertijd een tweetal andere bekende van mij: Bert & hANNAh Wagendorp opdat ik ook dit keer hen een handtekening wilde ontfutselen voor de roman Ventoux van Bert. Ging op pad en kwam niet veel later terug. Zij sprak mij aan. Jij bent toch…en ik beaamde het. Ik vroeg haar mij op weg te helpen, want…toen drong haar stem tot mij door. Het zachte dat doet denken aan de Zuidelijke Nederlanden. Toen zag ik haar bruine ogen, keek door het witte van haar haar en en sprak zij eenvoudigweg Brederodekliniek. Terug in de jaren zeventig. Opname afdeling. Luc Straver. Sjoerd van der Vaart. Bas Rood van boven, Ditta Speelman idem. En Carla. Carla die daar eerder waarschijnlijk mijn positie had verworven. Die van ‘derde waarnemend eerste verpleegkundige.’ Die zowel de A als de B had gedaan. Zichtbaar aan de speld voor het uniform in de kast verdween. Die mij leerde op welke wijze ik de nachtkastjes behoorde te soppen. Waar ik ooit tijden over deed… maar dat in een andere situatie, in een heel andere context. Dienend in het wit… Het afscheidsboek ligt naast me: J.R.R. TOLKIEN In de ban van de ring. Drie banden ineen, op vloeipapier. Heeft het wel Zin op Zondag! TERDEGE!

IMG_6322 (1)

WOORDEN VERMOORDEN DE WAARHEID! Haar lippen geven die eeuwige zoen. En wanneer Ditta Speelman het volgende stelt: Keep smiling though the skies are grey / And look upon the bright side. / But if no bright side you can see, / then polish up the dark side. Voorspellend in zekere zin. Life of Brian heeft daar zijn titelsong aan te danken…

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op maandag, 23 maart 2015 om 20:25 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.