Ter overdenking.

Wanneer iedere oneffenheid wordt gladgestreken, hoeft niemand zich meer druk te maken. Wanneer een weg zich pokdalig manifesteert, is het een kwestie van voldoende asfalt aanbrengen, voor de wals er overheen walst. Wat zou een wals anders kunnen doen” En wanneer ik het in mijn hoofd haal om het een en ander te gaan verbasteren, wat kan ik dan voor een ander gaan betekenen. Niet dat ik daar om verlegen zit, gelijk ik gisteren de tegeltjeswijsheid door bordjeswijsheid verving. Maar toch kan juist zo’n verschrijving een rol gaan spelen, gelijk het aloude gezegde van ‘wie een kuil graaft voor een andere, moe wordt.’ En dat kalven vroeg in de wei door Vroegindewey de kans krijgen om de stallen en opslagplaatsen te verlaten, de sloot een uitdaging is om iets met een put te gaan doen, ook dat slaat waarlijk nergens op. Spelen met taal, spelen met woorden en wanneer je de volgende regels tot je neemt, kan daar toch een ander verhaal door naar voren komen. Leeg. // geel wordt leeg / rood wordt door / kink wordt knik / kist wordt stik / dat / ben ik. Geschreven op 28 juni 1989. En om verder te vervolgen met: ommekeer. Geloof in jou / geloof in mij / mijn geloof in jou / jouw geloof in mij. // Geloof” // Ik geloofde / maar / geloofde jij” Van diezelfde datum, waarschijnlijk op een ander tijdstip. Maar wat is tijd” Ik neem de tijd, voor de tijd mij (mee)neemt. Dan is mijn tijd gekomen, dan is het tijd om te gaan. Hoe diep ik daal / verborgen in een kist / omringd door mensen schare / onbekend gemis. // Gehuld in sluiers / bekend met het geheim / de schoot van Moeder Aarde / groots diep daar nietig klein. // Zand zo grauw / afstekend kleurrijk tekening / een roos, geknakt / wanneer voor jou, de rekening” // Maar met die woorden neem ik dit keer geen genoegen, nu zoveel jaren later. De omstandigheid is niet zozeer veranderd, maar meer is het de tijd ie hier overheen is gegaan. Een abstractie die zich niet laat verwoorden, hooguit de afspraak die men ooit heeft gemaakt. En wanneer eenieder zich aan deze afspraak weet te houden, is van een oneffenheid geen sprake meer.