Tenzij…

Verbinding is zo’n woord. Terwijl ik me steeds minder verbonden voel. Lijntjes die werden uitgezet, worden doorbroken. Of doorgeknipt desnoods. Gelijk een navelstreng de moeder en het kind scheidt. De vader die het (on)genoegen heeft de streng door te knippen, het kind als een huilende derde. Woorden die er schijnbaar toe doen, hetgeen niet veel meer oplevert dan het loshangende zand dat zich op een strand manifesteert. Losgeslagen eilanden in een onmetelijke oceaan, plastic soep die het leven vervuilt. En in dit geheel ben ik die zandkorrel, zich van geen kwaad bewust terwijl het kwaad steeds meer om zich heen grijpt. Verbinding en zin laat staan zingeving een steeds minder belangrijke betekenis dreigen te krijgen. Holle woorden en navenante holle daden, in een wereld die zich leent voor een constante uitwisseling van emoties, situaties en andersoortige uitlatingen. Waarbij ieder eigen gelijk wordt ontkracht door het eigen gelijk van de ander. Waarbij pluimen worden uitgedeeld, veren van eigenaar veranderen en tegelijkertijd achter de rug opmerkingen worden gemaakt die juist het tegendeel beweren. Ofwel hoe eerlijk is iemand” Hoe duidelijk kan iemand zijn in de ogen van een willekeurig ander” Zelfs ogenschijnlijk transparantie heeft veel weg van een beslagen spiegel, waarbij de illusie dat dit het juiste beeld schetst, geweld wordt aangedaan. En in die wereld verkeren wij, in die wereld slaat de angst regelmatig toe en wordt een mate van vertrouwen geregeld beschaamd. Maar misschien zie ik het vandaag met een verkeerde bril, is het zwartgalligheid wat ik uitspreek en kom ik op termijn juist op deze woorden terug. Omdat het uiteindelijk wel weer mee zal gaan vallen, omdat op termijn gedane uitspraken wat meer genuanceerd gaan worden, omdat op termijn… En over termijnen gesproken, op niet al te lange termijn zal ook in Nederland zich een situatie voor gaan doen die doen denken aan dat circus in Amerika. Worden er weer toezeggingen gedaan om de democratie in Nederland op een ander niveau te gaan brengen, worden er doelstellingen geformuleerd die recht doen aan alle Nederlanders, aan allen die in Nederland verblijven en aan allen die aan de onderkant van de maatschappij vertoeven. Zal de armoede af gaan nemen, maar de stille armoede toe. En zullen mensen uit de samenleving gaan verdwijnen. Mensen die er op dit moment nog toe doen, mensen die op een ander moment als last worden ervaren, mensen die in de huidige harde maatschappij het onderspit delven. Mensen die zich nog bewust zijn van het feit dat naast rechten, er ook plichten zijn. Goed burgerschap bijvoorbeeld. Waarbij ik me er niet op voor laat staan dat ook ik me altijd aan dat goede burgerschap houd. Waar gemeenschapszin minder in woord maar meer in daad wordt omgezet. En waar gemeenschap van goederen de voedselbank op termijn overbodig maakt. Verbinding, verband en verbonden heeft tegenwoordig veel weg van doekjes: doekjes voor het bloeden terwijl de wond onmogelijk kan gaan genezen, tenzij…