Te laat laat

Ik kan niet daar zijn als ik hier ben en omgekeerd. Maar in mijn gedachten kan ik zowel hier zijn als elders vertoeven. Met mijn gedachten maak ik wereldsprongen, spring ik over de hoogste berg en laat ik de diepste ravijnen van een brug voorzien. Kan ik luchtkastelen bouwen en ze tegelijkertijd verwoesten, kan ik rivieren verleggen en stuwen openen om ze op een ander moment huizenhoog te laten blokkeren. Kan ik met een vliegende vaart gaan starten en tegelijkertijd grandioos op de rem gaan staan. En dat in nanoseconden, terwijl ik in miljarden lichtjaren elders vertoef. Ik ongekende wezens weet te ontdekken en me zelfs wezenloos verstaanbaar weet te maken. Ja zelfs ben ik in staat om de cijferkundige reeks van pi te doorgronden en draai er mijn hand niet voor om om de nek van de ander duizendvoudig te doen roteren. Simpelweg ben ik eenvoudig geniaal alleen… er is niemand op de hoogte van mijn ongekende rijkdom. Neen, wanneer mensen naar mij kijken zien zij in het algemeen een wat sombere, treurig naar de grond starende man die zonder veel blikken en blozen de wereld om hem heen ontkent. Stel ik me voor, terwijl ik een poging doe om de ander te begrijpen. En weet dat ik daar op voorhand in faal. Want hoe vliegen de gedachten in het hoofd van de ander heen en weer en weet deze vaak niet op welke wijze hier weer grip op te krijgen” Pillen verdoven en pillen kunnen zorg dragen dat de typerende mens die de ander is totaal verdwijnt. Wanneer gedachten worden vermoord en er slechts leegte voor in de plaats komt, heeft het veel weg dat juist die pillen de identiteit van de ander teniet doet. En wanneer dan de betrokkene de behandelaar uitmaakt voor moordenaar is hier eigenlijk niets vreemds meer aan de hand. Het overkwam ooit de Psychiater Frank van Ree, die kwam kijken hoe een klant van hem reageerde op de door hem voorgeschreven pillen. Haar identiteit, haar eigenheid had hij haar afgenomen en zij zag zich geconfronteerd met een onvoorstelbare leegte, in tegenstelling tot de reizen die zij voorheen maakte. Haar wanen en hallucinaties waren haar afgenomen en die waren haar zo eigen dat zij niet beter wist dan op te staan in haar wereld en die aan het einde van de dag weer te sluiten. Zelf bepaalde wanneer zij de gordijnen dichttrok. En nu…”! Nu had zij niet veel meer dan de eindeloze tijd, de eindeloze ruimte, de eindeloze leegte en de naaktheid van haar huidige bestaan. Geenszins een pleidooi voor het niet voorschrijven van medicijnen, maar meer een pleidooi om zorgvuldig na te gaan in wat men toebrengt en afneemt. Als bijdrage in een week dat Blue Monday het depressie motief van deze week kan blijven zijn. Een docent die zichzelf doodt, een mens in wanhoop die naar de pillen grijpt, een machinist die voor de eerste keer zijn trein… te laat laat remmen.