te berde


iGer.nl
Soms is het een kwestie van smaak, een andere keer een kwestie van gewicht. Neem nu eens iets zo eenvoudig als het volgende: ‘iets naar voren brengen.’ Niet iedereen zal direct stilstaan bij het feit dat, in de letterlijke betekenis van dit woord, ‘iets door iemand naar voren gebracht zou kunnen worden’, maar duidt dit meer op de figuurlijke betekenis die wij aan deze woorden zijn gaan hechten. Figuurlijk in de zin dat wij daar mogelijk wel bij stil hebben gestaan, maar geen andere actie daaromtrent hebben ondernomen. Van een totaal andere orde is dit wanneer iemand ‘iets te berde brengt.’ vooral wanneer deze woorden vooraf worden gegaan door woorden als: “Meneer” dan wel “Mevrouw” de…., gevolgd door aangepaste titulatuur.


iGer.nl


iGer.nl
Gelijk ook woorden waarin wordt aangegeven dat ‘iets geen pas geeft.’ Een terechtwijzing waar een volgende keer aandacht aan kan worden besteed. In de hoop dat de ander daar iets van leert. En zich daardoor enige smaad kan gaan besparen. En toch heb ik me daar gisteren enigszins schuldig aan gemaakt. Simpelweg door mijn blik te laten gaan op de achterkant van het colbert van de Heer Drs. Hillen. De huidige demissionaire minister van Defensie. Het verschil tussen een colbert gedragen door een hoge militair, en de colbert van die, relatief, doorsnee burger. Waar de militair een simpele snit in zijn colbert, ter hoogte van zijn ruggengraat vermoedt, heeft de heer Hillen aan beide zijden van zijn achterkant een naad. Dewelke dooreen windvlaag gelijktijdig omhoog wordt geworpen. Het is ook in dit moment dat ik de knop weet te beroeren en niet direct doorheb een bepaaldelijk moment te hebben vereeuwigd. Juist dat moment wat voor enige hilariteit zorg kan gaan dragen. Want de omstandigheid waaronder de plechtigheid van gisteren plaatsvond, ging nu eenmaal vergezeld van serieuze gezichten en dito toespraken. Mogelijk dat dit ook de reden is geworden van dit schrijven. Het ‘te berde brengen…’


iGer.nl


iGer.nl
Feitelijk doet het er eigenlijk niet toe. Het is dat ik hierdoor de mogelijkheid heb wederom enige kiekjes aan het gebeuren van gisteren te gaan wijden. De krijgsmacht als zodanig nog even onder de aandacht te brengen. Stil te staan bij het feit dat, gedurende de voormalige wapenwedlopen, er van alles aan werd gedaan om schepen, juist door deze in een mottenballenvloot onder te brengen, in een geval van bedreiging weer zo snel mogelijk in de vaart te kunnen brengen. Door veranderde omstandigheden, een gezamenlijk optreden in NAVO verband dan wel de totaal veranderde Oost / West verhoudingen, is er sprake van een wapenstilstand. Waarbij stilstand kan worden beschouwd als een vorm van achteruitgang. Hetgeen zich dan ook voordoet. Zowel bij de zeemacht dan wel bij de land- en luchtmacht. Gelukkig zijn de jaren dertig van de vorige eeuw niet zo helder meer in beeld; mogelijk dat het citaat van gisteren, waarmee ik mijn beschouwing begon, simpelweg door de tijd zijn achterhaald. Uit 1962 dateren die twee kleine Alk-jes. Van vijftig jaar geleden. Wie kan mij vertellen hoe marineschepen er over vijftig jaar uitzien”! Waarschijnlijk nog minder herkenbaar dan de huidige beelden die ik gisteren mocht zien. Nog heel anders wordt dan de vraag wie dan mijn plaats heeft ingenomen…


iGer.nl


iGer.nl