Talmen in Almen

Door 27 april 2012

Je kunt er niet omheen: talmen in almen! Wazeggu…?! Dat zeg ik talmen in Almen. Als God ooit verdween uit Jorwerd, weet ik de plaats waar hij is ondergedoken. Almen. Zeker en gewis. Niets kan mij, bij nader inzien, zo in het ongewisse laten dan deze plek op diezelfde aardkloot. Waarbij hij ooit een handvol aarde vatte en daaruit de eerste mens beeldhouwde. Hoewel er toen nog geen sprake kon zijn van enig beeldhouwen. Eigenlijk denk ik dat God maar wat deed. Zoals hij tegenwoordig ook nog het een en ander doet. Of liever gezegd nalaat. Opdat zijn nalatenschap nog steeds discussies ontlokt. Ook in Almen. Een plek waar wel een Godshuis, maar niet direct een kroeg te vinden valt. Waar de gemeenschap, in onzekere zin, zich niet direct aan anderen laat zien. Gebogen als zij gaan onder dat geheim. Wat al eerder ter sprake kwam. Zijn verdwijning. En dat, niet genoemde, onderduik adres. Tenzij er toch zoiets bestaat als een schuilkroeg. Een beetje naar analogie van voorheen. Toen hagepredikers van hun roeping een bestaan probeerden te creeeren. En de goedgelovigen daar, op weer een ander moment, melding van gingen maken. Het vuurtje dat zich verspreidde. En de tekenen die daar, nog weer later, op wezen. Althans,volgens het nieuwe schrift. Een E/boek! Maar dit kan, voor een vergelijkbaar bedrag, ook een uitgebouwde telefoon zijn…

het heeft veel weg van gekheid op een stokje. En dat is het ook eigenlijk. Een aantal dagen weg in Nederland zorgt er veelal voor dat je dat eenvoudige land op een andere wijze leert aanschouwen. Van de snelweg weg op weg naar een ventweg kan ervoor zorgen dat juist die man op de ventweg vent weg wordt. Of woorden van gelijke strekking bewaarheid worden. Terzijde echter. We reden wat rond en deden het dit keer door van Enkhuizen via Lelystad naar Kampen te gaan. Voor een eenvoudige kop koffie. De aanbieding kon ik echter niet laten staan: koffie met een oranje tompouce waarbij het oranje gevoel wist aan te wakkeren. Gelijk de wind zich geregeld liet bijstaan door het geheel van tranen te voorzien. En wij, voor ons gemak, vergaten regenschermen mee te nemen. Hetgeen ons de mogelijkheid bood te ontdekken dat wij, wederom, niet van suikergoed noch van marsepein waren. Anders had het geheel bijzonder spijtig af kunnen lopen.

Nederland. Als je de snelheid van het licht als uitgangspunt neemt, zal het minder dan een nanoseconde zijn om in die kortstondige flits iets van dat geheel waar te kunnen nemen. Neem je daar echter de tijd voor dan kun je stilstaan bij een grasspriet of oog in oog komen te staan met een przewalskipaard. Alwaar ik reeds eerder melding van mocht maken. Dan is het toch iets van geheel andere klasse wanneer je oog in oog komt te staan met het kleinste huisje van Kampen. Of een flottielje pullen vast mag leggen. Ik bedoel maar. Of, weer met een heel andere insteek, verschillende standpunten inneemt ten aanzien van het kijken naar objecten. Het merendeel weliswaar voorspelbaar, de andere kant leert zich kennen door de horizon ietwat schalks uit een voorspelbaar verband te rukken. Waarbij de diagonaal zich niet direct verhoudt in het kruis wat wordt verondersteld. Een techniek die, met de razende tijd op de achtergrond, nu eenmaal het voorspelbare kiekje nieuwe glans weet te geven. En daar gaat het, wat mij betreft, om.

Vandaar vandaag wat impressies. Van dagen die voorbij gleden. Zich kenmerkten door een uitbundig ontbijt en het ontdekken van ongekende Heren wegen. Waar wij ons langs henen spoedden. Want spoeden deden wij. Voor zover de weg dit toeliet. Want drempels, rotondes en andere ongemakken kenmerken steeds meer de binnenwegen van Nederland. Misschien wel om juist dan die tien kilometer meer op de snelweg als een circuit te gaan berijden…

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op vrijdag, 27 april 2012 om 19:45 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.