Tag: Willem Schotten e.v.a.

Willem door Ron


IMG_5528
Halverwege de week als een moment van bezinning. Nu valt het over het algemeen waarschijnlijk wel mee met die bezinning, maar ontkom ik er dit keer niet aan om even bij dit moment ztil te staan. Ztil te staan”! Ach, ook dit is dit keer iets anders. Stil is nu eenmaal zo gewoon, in zekere sin ook zo voorspelbaar. En het maken van vouten, kan ook een vorm van kunst zijn. Al was het alleen maar om te ergeren, dan wel te brikkelen. Want prikkelen, jennen en alles wat dies meer zou kunnen zijn, kan de wenkbrauwen doen vronsen, de schouders laten halen en de orde van de dag in wanorde scheppen. Waardoor de ongekende lezer mogelijk vroegtijdig besluit deze weblog te laten voor wat deze is: een therapie gestoeld op niets…


IMG_5523
Dat klinkt waarschijnlijk een beetje cru, maar ook dit is mogelijk een interpretatie van mijn kant. Nu laat ik niet veel zaken over mijn kant gaan, edoch voor vandaag dien ik het daar mee te gaan doen. Er valt dit keer weinig te dealen, hetgeen ik ook niet van plan was. Neen, even stil staan bij de woorden van de Heer Ron Moret en de kond die hij te vertellen heeft, gaan mij waarschijnlijk een stuk beter af. Terecht zou ik willen zeggen! Dus laat ik niet langer wachten, maar juist zijn woorden naar voren brengen!
Bergen. Ron Moret snuift eens goed als de muffe lucht in het kunstenaarshuisje aan het Van Reenenpark 9hem tegemoet komt.”Heerlijk. een typisch kunstenaarsluchtje in een atelier waar de ramen nooit openstaan en allerlei onbestendige materialen worden gebruikt.” Dat laatste is vn toepassing op Willem Schotten uit Groet. ‘Levenssnippers’ noemt Willem zijn materialen zelf: toevallig overgebleven relikwieen uit voorbije levens, die het verhaal van de vergankelijkheid vertellen. Naast zijn geoefende oog voor detail prijst Moret de vasthoudendheid van Schotten.


IMG_5525
En dan besluit ik, voor dit moment, het verhaal van Moret te onderbreken. Niet om de lezer te belasten met de reden van deze onderbreking, tenslotte is het niet aan mij om een ander met mijn reden te belasten, maar meer in de zin van enige spanning in dit geheel aan te brengen. Want een bepaalde mate van spanning kan de lezer op het verkeerde been brengen, de zin van de onzin scheiden en mijn gewauwel als zodanig te laten bestaan. Want wauwelen gaat me nog steeds goed af! Met wauwelen weet ik anderen te bereiken en een lichte vorm van ergernis te bewerkstelligen. Althans, daar ga ik voor mijn gemak maar vanuit. Het gemak dient nu eenmaal de mens en zonder gemak zou de toiletgang een puinhoop kunnen worden. Zeker wanneer het gemak in een ongemak zou veranderen. Ook dat is een vorm van vergankelijkheid. En juist die on-vergankelijkheid…