Tag: Vompie

Vompie 2


IMG_0504
Wordt het vandaag nog wat”! Waarop een mogelijk stichtelijk antwoord achterwege blijft. Hetgeen niet betekent, dat de dag als zodanig in de vaart der tijd verloren zal gaan. Tenzij en juist door dat tenzij heeft het er alle schijn van dat alsnog de dreiging van een verloren dag zich zal gaan voordoen. Allereerst is daar dat telefoontje waarin melding wordt gemaakt dat de bestelde software nog niet is gearriveerd. En dan blijkt dat alle mogelijke plannen voor vandaag aan verandering onderhevig zijn, hetgeen de sjeu erin houdt en de voorspelbaarheid van afspraken heerlijk veranderlijk blijkt te zijn. Het heeft veel weg van de mens die eenzelfde mogelijkheid tot zijn of haar beschikking heeft. Dat dit een mate van jolijt tot gevolg heeft, zal menigeen kunnen beamen. Stel ik me voor. En als ik me voorstel kan het geen toeval meer zijn dan dat ik de Stroetse tak vandaag een hand mocht schudden. Wij maken al lang deel uit van de Alkmaarse tak en door een simpele kinderkermis in Alkmaar Noord de plaats is waar ik daadwerkelijk de hand mocht schudden, ook dat zal weinig ophef maken. Maar ook daar kan ik me deerlijk in vergissen, zoals ik me wel vaker vergis. Niettegenstaande het voorafgaande, heb ik een begin kunnen maken met het voornemen dat ik reeds lang in mijn planning had staan. Het gaan bewerken van de kaders ten aanzien van het circusgebeuren. Een praatje dat ik, na veertig jaar van relatieve ontrouw, me heb voorgenomen. De postzegelclub Alkmaar en de vijf dan wel tien minuten die mij zijn toebedeeld. Dat ik daarover verheug is wel zeker, dat de aankleding mogelijk nog de nodige hoofdbrekens zal gaan kosten… ach een kniesoor die daarop let. Maar dan komt het: ik ben die kniesoor! Simpelweg dat ik ook nu voor de uitdaging kom te staan keuzes te gaan maken. En met keuzes maken ben ik nu eenmaal geen held. De overtuiging van de ander geeft mij geregeld dat laatste zetje. Veelal gevolgd door een ‘ach…’


IMG_0505
Maar nu richt ik mij op dat toegezegde voornemen. Een praatje over het circus en dat geheel van de nodige afbeeldingen te gaan voorzien. Waarbij het pielen nog steeds mijn voorkeur heeft. Anders gezegd: het werken in de marge. Dat het geheel zich marginaal manifesteert, zal menigeen niet bevreemden. Dat er aan mij een knutselaar verloren is gegaan, durf ik te betwijfelen. Maar dat ik het leuk vind, dat leidt geen twijfel! Aan mij is geen pielewapper verloren gegaan, hooguit een pielewasser. Maar dan spreek ik over een totaal andere tijd. Toen ik in het wit diende en mij zorgen maakte omtrent de zorgen van een ander. En punten mocht behalen die, uiteindelijk, in het Oefening Praktijk Opleidings (OPO)-boekje konden worden afgetekend. De opleiding tot Krankzinnigen-verpleger dan wel Psychiatrisch Verpleegkundige door die B van Bijzonder voorafging aan de A voor de Algemeen Verpleegkundige opleiding. Piele- en in zekere zin ook ‘Pruimewasser’, hoewel deze omschrijving veel minder gangbaar was. Waaruit blijkt dat de inval die me vandaag de dag overweldigt, nog steeds van toepassing is. En ik, tussen alle bedrijven door ook nog enige aandacht aan die andere bezigheden weet te besteden. Het heeft veel weg van een razende reporter, waarbij Kuifje als mogelijke inspiratiebron op de achtergrond een rol speelt. Dus voor vandaag tot zover opdat morgen… weer een dag met totaal andere bezigheden wacht!