Tag: Terug in de tijd

Terug in de tijd door slechts een woord: SANTPOORT.

Het is slechts een enkel woord: SANTPOORT. En het slingert mij terug in de tijd, vandaar ook dat ik besluit om dat eerste hoofdstuk te laten volgen door dat begrip: Provinciaal Ziekenhuis Santpoort, nabij Bloemendaal. En het station waar ik met mijn valies de trein verliet: Station Santpoort Zuid, alwaar de toenmalige isoleer nog steeds van het perrongebouw deel uitmaakt. Daar gaat het nu niet over, waar het wel om gaat: 00. KIJKEN
Stil ligt hij daar. Mijn vader! Levend een wrak, levenloos de man die ik ken. Mijn vader, gekleed in kostuum met zijn, door mij gestrikte, stropdas. Mijn vader, getekend door de weg die hij moest afleggen, heeft zelfs zijn normale kleur herkregen. Weg dat wasbleke gezicht, de reutelende ademhaling, zijn verwarde haardos. Goed gekleed, geschoren en voorzien van zijn gebit, is het alsof hij ieder moment kan zeggen: ‘Tijd voor tabak!’ Maar deze door hem vaak gebezigde woorden blijven dit keer achterwege. Zijn handen verstrengeld, de ogen gesloten, zo ligt hij daar. Een bekende onbekende. De man die mij zei door te gaan, zolang door te gaan dat zijn overgaan mij het hardst confronteert met wat ik zo moeilijk vind…
Afscheid nemen. Het besef dat de enige weg terug slechts de herinnering is. Afscheid nemen achtervolgt mij. Afscheid nemen dwingt mij te bedenken dat het enige verschil tussen mens en eendagsvlieg een andersoortige tijdsbeleving is waar wij mensen ons leven aan ophangen. Ons leven, waar praat ik over” Leven dat achter mij ligt, leven dat ik nog te goed meen te hebben, leven dat ik nog even uitstel voor ik het beleef. Leven, nu”
Zijn leven is voorbij, mijn nieuwe leven begint op het moment dat het zijne door hem is verbruikt. Hij heeft zich overgegeven, maar wat rest van mijn leven als dat ook onopgemerkt de kist in gaat”
Ben ik mijn naam”